Styx

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Vide etiam paginam discretivam: Styx (discretiva)

Transitus Stygis a Gustavo Doré anno 1861 illustratus.

Styx (Graece Στύξ) in mythologia Graeca est flumen, ultimae mortalium terrae et Tartari, Ditis domus, limes. Manibus flumen transeundum est, ne in aeternum vagentur. Quare nummus in ore mortui ponitur, quem Charoni, portitori Stygio, dent. Styx in multis libris, sicut in Aeneide, Descriptione Graeciae, Odyssea, apparet.

De iuramento et magica vi[recensere | fontem recensere]

Thetis filium in Stygiam undam immittit. Circa 1650.

Antiquis Graecis iuramentum per Stygis undam omnium maxime horrendum videbatur. Tum dii quoque a periurio abhorrebant. Quod memorare non praetermittit Here in Iliade cum coram Iove culpam a se in Posidonem reicere conatur[1]

Eius unda proprietates magicas habere credebatur. Exempli gratia Thetis filium Achillem in Stygem immersit, immunis a vulneribus ut fieret. Talo tantum vulnerari poterat quia hac parte corporis mater eum retinuit nec aqua Stygia submersa erat.

Nympha[recensere | fontem recensere]

Nympha Styx est filia Oceani et Thetidis. Titan, Pallas, est eius maritus.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Ilias XV.36-44. Cf. ibidem II.755 et XIV.271ː" ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ...".

Fontes[recensere | fontem recensere]

  • Ilias II.755, VIII.369, XIV.271-275, XV.37.
  • Odyssea X.514.
  • Ovidius, Metamorphoses I.139, 189, 737. II.101. III.76, 272, 290, 505, 695. IV.434-437 etc.
  • Vergilius, Aeneis, III.215, IV.638 et 699, V.855, VI.134-439, VII.476 et 773, VIII.296, IX.104, XII.91.

Plura legere si cupis[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Stygem spectant.