Honos

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Inter saecula XVII et XIX duella, seu singularia certamina, saepe ad honorem defendendum posita sunt.

Honos,[1] sive honor,[2] est reverentia, observantia, quam alicui exhibemus in testimonium virtutis. Vocabula similis significationis sunt decus, ornamentum, amplitudo. Etiam dicitur de magistratu et munere publico, et de dono vel praemio, quo alicui honorem significamus ac praestamus.

Deus[recensere | fontem recensere]

Honos deus in nummus Marci Aurelii

Honos etiam a Romanis deus habitus est, pater Maiestatis.[3] Templum ei dicatum fuit una cum Virtute, horum simulacro separatis cellis posito.[4] Eidem Honori, ut et Saturno, Romani capite aperto, at ceteris diis velato, sacrificare solebant.[5]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Honōs, honōris, m. Sic saepius apud scriptores classicos.
  2. Honor, honōris, m. Sic saepius post aetatem classicam.
  3. Augustinus De civivtate Dei 4.21.
  4. Val. Max. 1. 1. n. 8.; Cic. 6. Verr. 54. 121., Sext. 54. 116. et 2. Legg. 23. 58.; Vitruv. 3. 1.; Liv. 27. 35.; Symmach. 1. Ep. 21.; et Inscript. apud Orell. 543.
  5. Plutarch. Quaest. Rom. 11. et 13.

Nexus interni

P literature.svg Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini Lexico Totius Latinitatis, 1775. Versio interretialis