Roman numeral 10000 CC DD.svg
Mille Paginae.png

Confucius

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Effigies Confucii, a Wu Daozi artifice Domus Tang (680740) picta.
Curia Dacheng, principale Templi Confucii in Qufu aedificium.
Effigies Confucii "philosophorum Sinensium principis" initiumque vitae eiusdem Latine a Prospero Intorcetta aliisque compositae, Lutetiae anno 1687 editae
Paginae Analectorum Confucii.

Confucius, nomine Sinico 孔子 vel 孔夫子, translitteratione pinyin Kǒng Zǐ, Kǒng Fūzǐ fuit philosophus et politicus Sinarum. Natum esse traditur die 28 Septembris 551 a.C.n. et mortuum die 28 Septembris 479 a.C.n..

Philosophia Confucii moralitatem singuli et gubernationis, rectitudinem coniunctionum socialium, iustitiam, et animum sincerum vehementius dixit. Hae aestimationes in Sinis auctoritatem super alias doctrinas consecutae sunt, inter quas legalismus (法家) vel Taoismus (道家) per Domum Han (206 a.C.n.220 p.C.n.). Cogitationes Confucii in systemate philosophico Confucianismus (儒家) appellato evolutae sunt.

Nullis libris exstantibus a Confucio certo scriptis, et notionibus cum eo artissime consociatis in scripturis elaboratis quae per tempus inter eius mortem et primum imperium Sinicum anno 221 a.C.n. conditum accumulatis, plurimi eruditi in attribuendo Confucio ipsi adfirmationes disertas sunt cautissimi. Eius doctrinae in Dissertis sententiis sive Analectis (論語, Lunyu) inveniri possunt, conlectione aphorismorum anecdotorumque multos annos post mortem composita.

Vita[recensere | fontem recensere]

Natus est in regno Lu, ut famast 28 Septembris 551 a.C.n.; mortuus est anno 479, die eodem. Aetas eius in tempora confusa atque pertubata apud Sinenses incidit. Morum corruptela et doctrinarum licentia maestus, remedium praebere conatus est. Doctrinam aptam ad revocandum pristinum rerum ordinem docuit. Sex libri editi constant, sed quinque eorum supersunt hodie. Ab eo tempore imperii Sinensis haec doctrina fons inspiratrix fundamentorum normarumque fuit.

Opera Confucio olim attributa[recensere | fontem recensere]

Olim auctorem sive et editorem fuisse censebatur quinque classicorum (五經) omnium, scilicet:

Duos e quattuor libris philosophicis Sericae antiquae sententias cogitationesque Confucii servare censentur. Dicta et res gestae Confucii discipulorumque ab his collectae sunt in libro cuius titulus est:

Confucio saepe attribuuntur verba textús cuiusdam brevis qui inter capitula Libri rituum servatur cum commentario longiori a Zengzi confecto qui medio saeculo V floruit:

Alii duo libri philosophici antiqui a sectatoribus Confucii proximis compositi sunt, scilicet "Immutabile medium" (中庸. Zhong yong) fortasse a nepote Zisi compositum, Mencius (孟子, Mengzi) a successore erudito Mencio, qui saeculo IV exeunte floruit.

Notae[recensere | fontem recensere]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Eruditio antiquior Latina (ordine chronologico)
Fontes biographici antiqui
Eruditio recentior
  • Ames, R.; Hall, D. 1987. Thinking Through Confucius. Albany: State University of New York.
  • Brooks, E.; Brooks, A. 1998. The Original Analects. Novi Eboraci: Columbia University Press.
  • Chin, A. 2007. The Authentic Confucius: A Life of Thought and Politics. Novi Eboraci: Scribner.
  • Clements, Jonathan. 2008. Confucius: A Biography. Stroud: Sutton Publishing. ISBN 978-0-7509-4775-6.
  • Creel, Herrlee Glessner. 1949. Confucius and the Chinese Way. Novi Eboraci: Harper.
  • Dubs, Homer H. 1946. "The Political Career of Confucius" in Journal of the American Oriental Society vol. 66 pp. 273–282. JSTOR
  • Fingarette, H. 1972. The Secular as Sacred. Novi Eboraci: Harper.
  • Graham, A. C. 1989. Disputers of the Tao. La Salle: Open Court.
  • Ivanhoe, P. J. 2000. Confucian Moral Self-Cultivation. Indianapoli: Hackett.
  • Makeham, J. 2003. Transmitters and Creators: Chinese Commentators and Commentaries on the Analects. Cantabrigiae Massachusettensium: Harvard University Asia Center.
  • Nivison, D. 1996. The Ways of Confucianism. La Salle: Open Court.
  • Nylan, M.; Wilson, T. A. 2010. Lives of Confucius. Novi Eboraci: Doubleday.
  • Riegel, Jeffrey K. 1986. "Poetry and the Legend of Confucius's Exile". In Journal of the American Oriental Society vol. 106 pp. 13-22
  • Slingerland, E., interpr. 2003. Confucius: Analects, With Selections from Traditional Commentaries. Indianapoli: Hackett. ISBN 0-87220-635-1.
  • Van Norden, B. W., ed. 2001. Confucius and the Analects: New Essays. Novi Eboraci: Oxford University Press. ISBN 0-19-513396-X.
  • Wilson, T. A. 2002. On Sacred Grounds: Culture, Society, and the Formation of the Cult of Confucius. Cantabrigiae Massachusettensium: Harvard University Asia Center.
  • Yao Xinzhong. 2000. An Introduction to Confucianism. Canatbirgiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-64430-5.
Aliae encyclopaediae
  • Csikszentmihalyi, M. 2005. "Confucianism: An Overview." In Encyclopedia of Religion. Detroit: MacMillan Reference USA. Vol. C pp. 1890–1905.
  • Riegel, Jeffrey. 2003, 2013. "Confucius." In Stanford Encyclopedia of Philosophy. Universitas Stanfordiensis

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Confucium spectant.