Roman numeral 10000 CC DD.svg

Signum diacriticum

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Signum diacriticum[1] vel nota diacritica vel punctus diacriticus (Graece διακριτικός 'distinguens' a διακρίνω 'distinguere') est signum, quo litterae differri possunt. Necesse est, ut parva sint.

Causa prima signorum diacriticorum utendorum est penuria signorum ad expressionem sonorum in litteris, nam numerus litterarum cuiuslibet alphabeti finitus est.

Signa diacritica in lingua Graeca[recensere | fontem recensere]

Signa diacritica in lingua Graeca antiqua inventa sunt. Graeca signa erant acutus, gravis, macron, breve, trema. Lingua Graeca nova habet unum signum diacriticum, τόνος, acuto antiquo similis, accentus signum.

Signa diacritica in lingua Latina[recensere | fontem recensere]

Signa longitudinis et brevitatis in lingua Romanorum sunt macron et brevis. Vocales longae Latinae ferre possunt signum longitudinis. Hoc signum est macron (a verbo Graeco μακρόν 'longum'). Vocales breves ferre possunt brevis, signum brevitatis.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Sweet, Henry. 1877. A Handbook of Phonetics.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]