Macron

Macron^[1] (-i, n., pl. -a; Anglice, a Graeco μακρόν ‘longum’) est nota diacritica ⟨ ¯ ⟩ formam lineolae superscriptae habens. Super vocalem litteram et raro super consonantem (etiam rarius sub illas) scribitur ad sonos variarum linguarum indicandos.

Primo in metrica Graeco-Romana adhibebatur ad syllabam productam^[2] indicandam. Hodie in enchiridiis et lexicis linguae Latinae in loco apicis inscriptionum antiquarum adhibetur ad vocalem productam designandam.

In lingua Latina classica distinctio orthographica inter vocales longas et breves (per notam apicis indicata) aliquando putabatur necessaria. De hoc sic admonebat Quintilianus:

Nunc, quoniam dīximus quae sit loquendī rēgula, dīcendum quae scrībentibus custōdienda, quod Graecī orthographian vocant, nōs rēctē scrībendī scientiam nōminēmus. Cujus ars nōn in hōc posita est ut nōverīmus quibus quaeque syllaba litterīs cōnstet (nam id quidem īnfrā grammaticī officium est), sed tōtam, ut mea fert opīniō, subtīlitātem in dubiīs habet: ut longīs syllabīs omnibus adpōnere apicem ineptissimum est, quia plūrimae nātūrā ipsā verbī quod scrībitur patent, sed interim necessārium, quum eadem littera alium atque alium intellēctum, prout correpta vel prōducta est, facit: ut malus ‘arborem’ significet an ‘hominem nōn bonum’ apice distinguitur, palūs aliud priōre syllabā longā. Aliud sequentī significat, et quum eadem littera nōminātīvō cāsū brevis, ablātīvō longa est, utrum sequāmur plērumque hāc notā monendī sumus. Similiter, putāvērunt illa quoque servanda discrīmina, ut ex praepositiōnem sī verbum sequerētur spectō, adjectā secundae syllabae ‘s’ litterā, sī pectō, remōtā scrīberēmus. Illa quoque servāta est ā multīs differentia, ut ad, quum esset praepositiō, ‘d’ litteram, quum autem conjūnctiō, ‘t’ acciperet; itemque cum: sī tempus significāret per ‘quom’, sī comitem per ‘c’ ac duās sequentis scrīberētur. Frīgidiōra hīs alia, ut quidquid ‘c’ quartam habēret nē interrogāre bis vidērēmur, et quotīdiē, nōn cotīdiē, ut sit ‘quot diēbus’: vērum haec jam etiam inter ipsās ineptiās ēvānuērunt.

―Marcus Fabius Quintilianus, De Institutione Oratoria, I, 7

Macron in abecedario phonetico internationali tonum^(en) medium indicat; nota vocalis longae est colon^(en) triangulare ⟨ ː ⟩. Nota opposita est breve sive brachy, ⟨ ˘ ⟩ syllabam vel vocalem brevem designans.

Litterae cum macro

Macron: ◌̄Litterae Latinae: Ā ā · Ā́ ā́ · Ā̀ ā̀ · Ā̂ ā̂ · Ā̃ ā̃ · Ǟ ǟ · Ā̈ ā̈ · Ǡ ǡ · A̱ a̱ · Å̄ å̄ · Ǣ ǣ · B̄ b̄ · Ḇ ḇ · C̄ c̄ · C̱ c̱ · D̄ d̄ · Ḏ ḏ · Ē ē · Ḗ ḗ · Ḕ ḕ · Ē̂ ē̂ · Ē̃ ē̃ · Ê̄ ê̄ · E̱ e̱ · Ë̄ ë̄ · E̊̄ e̊̄ · F̄ f̄ · Ḡ ḡ · G̱ g̱ · H̱ ẖ · Ī ī · Ī́ ī́ · Ī̀ ī̀ · Ī̂ ī̂ · Ī̃ ī̃ · I̱ i̱ · J̄ j̄ · J̱ j̱ · Ḵ ḵ · L̄ l̄ · Ḹ ḹ · Ḻ ḻ · M̄ m̄ · M̱ m̱ · N̄ n̄ · Ṉ ṉ · Ō ō · Ṓ ṓ · Ṑ ṑ · Ō̂ ō̂ · Ō̃ ō̃ · Ȫ ȫ · Ō̈ ō̈ · Ǭ ǭ · Ȭ ȭ · Ȱ ȱ · O̱ o̱ · Ø̄ ø̄ · Œ̄ œ̄ · P̄ p̄ · P̱ p̱ · Q̄ q̄ · R̄ r̄ · Ṟ ṟ · Ṝ ṝ · S̄ s̄ · S̱ s̱ · T̄ t̄ · Ṯ ṯ · Ū ū · Ū́ ū́ · Ū̀ ū̀ · Ū̂ ū̂ · Ū̃ ū̃ · U̇̄ u̇̄ · Ǖ ǖ · Ṻ ṻ · Ṳ̄ ṳ̄ · U̱ u̱ · V̄ v̄ · W̄ w̄ · X̄ x̄ · X̱ x̱ · Ȳ ȳ · Ȳ́ ȳ́ · Ȳ̀ ȳ̀ · Ȳ̃ ȳ̃ · Y̱ y̱ · Z̄ z̄ · Ẕ ẕLitterae Graecae: Ᾱ ᾱ · Ε̄ ε̄ · Ῑ ῑ · Ῡ ῡLitterae Cyrillicae: А̄ а̄ · Ӣ ӣ · Ӯ ӯ

Exemplum

Ărmă vĭrŭmquĕ cănō, Trŏjae quī prīmŭs ăb ōrīs

Ītălĭăm, fātō prŏfŭgŭs, Lāvīnjăquĕ vēnĭt

lītŏră, mŭltŭm ĭllĕ ĕt tĕrrīs jăctātŭs ĕt ăltō

vī sŭpĕrŭm saevae mĕmŏrĕm Jūnōnĭs ŏb īrăm.^[3]

Notae

↑ Levin 1982.
↑ Latinitate Classica, sonus brevis “vocalem corripere”, sonus autem longus “vocalem producere” dicebatur.
↑ Verg., Aen. 1.1-4.

Bibliographia

Levin, Saul. 1982. The Greek diacritical marks and their application to other languages in the Renaissance. General Linguistics 24: 21-37.

Nexus interni

Stipula

Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!

[1] Levin 1982.

[2] Latinitate Classica, sonus brevis “vocalem corripere”, sonus autem longus “vocalem producere” dicebatur.

[3] Verg., Aen. 1.1-4.

[1]

[2]

[3]