Roman numeral 10000 CC DD.svg

Mencius

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.
Quapropter rogamus ut corrigas praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam.
Mencius. Adumbratio in Myths and Legends of China, E. T. C. Werner auctore (1922).
Nomen ex maioribus (姓): Ji (姬); Pinyin: Jī)
Nomen gentile (氏): Meng (孟 Mèng)[1]
Agnomen (名): Ke (軻 Kē)
Nomen comitatis (字): Ignotum[2]
Nomen posthumum (謚): Magister Meng et Homo Sapiens Alter[3] (亞聖孟子; Yàshèng Mèngzǐ)
Styled: Magister Meng[4] (; Mèngzǐ)
Imago Mencii in sanctuario Templi Mencii, Zoucheng.
Testudo Domus Yuan cui est stela Mencium honorans.

Mencius[5] (Sinice 孟子; 372 a.C.n.289 a.C.n. vel 385 a.C.n.303 a.C.n./302 a.C.n.) fuit philosophus Sinicus, notissimus Confucianus post Confucium ipsum.[6] Facta et dicta Mencii in septem libris a discipulis eius scriptis memorantur. Mencius putabat hominem naturâ bonum esse et solum propter malam educationem vel societatam corruptum fieri posse.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Primum gentilis nomen fuit Mengsun (孟孫), quod in Meng (孟) imminutum est.
  2. Eius nomen come usitate Ziche (子車) assumebatur, aliquando falso scriptum Ziyu (子輿) vel Ziju (子居).
  3. Hoc est, homo sapiens alter post Confucium.
  4. Romanizatus Mencius.
  5. "Mencius" in textu Latino apud #Julien (1824-6); "Memcius" apud antiquiores e.g. #Carpzov (1743)
  6. Kwong Loi Shun, "Mencius," The Stanford Encyclopedia of Philosophy.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Libri antiquiores
  • Ioannes Benedictus Carpzov, Memcius, sive Mentius, Sinensium post Confucium philosophus opt. max.. Lipsiae, 1743 Textus apud MDZ
  • Franciscus Noel, interpr., Sinensis Imperii libri classici sex, nimirum Adultorum schola, Immutabile medium, Liber sententiarum, Memcius, Filialis observantia, Parvulorum schola. Pragae: typis Universitatis Carolo-Ferdinandeae, 1711 (Textus apud Google Books)
  • Stanislaus Julien, ed. et interpr., Meng-tseu vel Mencium, inter Sinenses philosophos, ingenio, doctrina, nominis claritate edidit ... Lutetiae Parisiorum: Societatis Asiaticae ... impensis, 1824-1826 Textus apud Internet Archive
Eruditio recentior
  • Chan, Alan K. L., ed. 2002. Mencius: Contexts and Interpretations. Honolulu: University of Hawaii Press.
  • Chan, Wing-tsit, conv. 1963. A Source Book in Chinese Philosophy. Princetoniae: Princeton University Press.
  • Graham, A. C. 1993. Disputers of the Tao: Philosophical Argument in Ancient China. Sicago: Open Court Press. ISBN 0812690877.
  • Ivanhoe, Philip J. 2002. Ethics in the Confucian Tradition: The Thought of Mencius and Wang Yangming. ed. 2a. Indianapoli: Hackett Publishing.
  • Liu, Xiusheng, et Philip J. Ivanhoe, eds. 2002. Essays on the Moral Philosophy of Mengzi. Indianapoli: Hackett Publishing.
  • Nivison, David S. 1996. The Ways of Confucianism: Investigations in Chinese Philosophy. La Salle Illinoesiae: Open Court.
  • Shun, Kwong-loi, 1997. Mencius and Early Chinese Thought. Stanfordiae: Stanford University Press.
  • Van Norden, Bryan W., conv. 2008. Mengzi: With Selections from Traditional Commentaries. Indianapoli: Hackett Publishing.
  • Van Norden, Bryan W. 2007. Virtue Ethics and Consequentialism in Early Chinese Philosophy. Novi Eboraci: Cambridge University Press. Caput 4 = de Mencio.
  • Wang, Robin R., ed. 2003. Images of Women in Chinese Thought and Culture: Writings from the Pre–Qin Period through the Song Dynasty. Indianapoli: Hackett Publishing.
  • Yearley, Lee H. 1990. Mencius and Aquinas: Theories of Virtue and Conceptions of Courage. Albaniae: State University of New York Press.
Aliae encyclopaediae

Nexus interni

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Wikidata-logo.svg Lexici biographici:  • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica • Internet Encyclopedia of Philosophy
Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Mencium spectant.