Memoria

Roman numeral 10000 CC DD.svg
E Vicipaedia
Olin Levi Warner, Memoria (1896). Apud Bibliothecam Comgressionalem (Thomae Jefferson Aedificium, Vasingtoniae.)

Memoria stricto sensu est mentis et corporis facultas datorum compondendorum, retinendorum, et dein recuperandorum ac adhibendorum. Hac appellatione etiam nominant corporum actiones non sentientium quae sentientium usus simulant.

In antiquitate[recensere | fontem recensere]

Romanis memoria fuit pars oratoriae maximi momenti. Et Quintilianus et Cicero de memoria et eius quoad pertinet ad oratoriam utilitate in operibus suis scripserunt. Quintilianus in suo Instititione Oratoria dividit omnem oratoriam in partes quinque: inventionem, dispositionem, elocutionem, memoriam, pronuntiationem.[1]

Memoria etiam ficta a Romanis esse dea.

Memoriae genera[recensere | fontem recensere]

Memoria ipsa divisa est in tres partes, quae inter se differunt. Vulgo tenentur esse sensus memoria, memoria brevis, et memoria dura.

Insuper, in neuropsychologia, secundum TULVING, descriptae sunt[2]:

Nexus interni

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Quintiliani Institutiones apud http://www.thelatinlibrary.com.
  2. Tulving E. (1972). Episodic and semantic memory. In: Tulving E, Donaldson W, editors. Organization of memory. pp. 381–403 

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Wikiquote-logo.svg Vicicitatio habet citationes quae ad memoriam spectant.