Eryx

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Vide etiam paginam discretivam: Erix (discretiva)

Vide etiam paginam discretivam: Mons Sancti Iuliani (discretiva)

Eryx
Erice
Insigne Erycis
Imago Erycis

Imago Erycis

Nomina Latina alia: Erix, Mons Sancti Iuliani, Civitas Montis Sancti Iuliani
Sicule: Èrici / u Munti
Administratio
Terra: Flag of Italy.svg Italia
Regio: Sicilia
Provincia: Consortium Liberum Municipale Drepanitanum
Indicia fundamentalia
Coordinata: ° ′ ″ Sept., ° ′ ″ Ort.
Incolae: 28 356 (2015)
Vici: Ballata, Casa Santa, Crocefissello, Napola, Pizzolungo, Rigaletta, San Cusumano, Torretta
Municipia proxima: Busitum, Custonachium, Drepanum, Pachecum, Vallis Erycina
Res aliae
Zona temporalis: UTC+1
Nota autocineti: TP
Nomen incolarum: Erycini
Charta

Communis provinciae locatio in Italia

Locatio Erycis in provincia Consortium Liberum Municipale Drepanitanum

Pagina interretialis

Eryx[1][2] (-ycis, m.) vel Erix[1] (-ycis, m.), olim Mons Sancti Iuliani (Italiane: Erice; Sicule: Èrici) (alia nomina: Erucus[3], Eruca[4], Eryce[5] est Urbs Italiae et municipium, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Drepanitano situm. Urbani, qui (ex recensu anni 2011) 28 360 sunt, Erycini appellantur.[6]

Insigne[recensere | fontem recensere]

Sententia[recensere | fontem recensere]

Nomina urbis[recensere | fontem recensere]

Eryx[8] (-ycis, m.) sive Erucus[9], Eruca[10], Eryce[11], Mons Sancti Iuliani, Civitas Montis Sancti Iuliani.

Geographia[recensere | fontem recensere]

Eryx est mons etiam, in in angulo occidentali Siciliae situm.

Loca Erycina[recensere | fontem recensere]

Mons Eryx in altitudinem 751 m surgit, sed quia loca circumiecta aliis insignibus caret collibus, etiam altiorem quam est speciem praebet. Itaque ab antiquis cum Aetna (3320 m) comparabatur.[12]

Oeconomia[recensere | fontem recensere]

Historia[recensere | fontem recensere]

Map of the Mura di Erice.png

De historia habitationis[recensere | fontem recensere]

A temporibus antiquissimis mons Eryx hominibus habitationem praebuit. In summo monte templum aedificatum erat supra hominum memoriam Aphroditae dicatum. Templum ab Aenea[13] aut ab Eryce,[14] Aphrodites et Butae filio, conditum esse fertur. Rebus mythologicis praetermissis, urbs Eryx antiqua videtur esse condita ab Elymis, qui olim ex Asia Minore in Siciliam occidentalem migraverant.[15] Itaque fuerunt qui sacra Aphroditae in templo facta orientalis originis notam prae se tulisse dicerent, nam hierodulos[16] et praesertim hierodulas putaverunt ad prostitutionem sacram se accommodasse. Quae quidem opinio iam obsoleta facta esse videtur studiis in testimoniorum fidem penetrantibus.[17]

Clari cives[recensere | fontem recensere]

Nati[recensere | fontem recensere]

Victi[recensere | fontem recensere]

Mortui[recensere | fontem recensere]

Urbis administratio[recensere | fontem recensere]

Aedificia egregia[recensere | fontem recensere]

Ecclesia Catholica Romana[recensere | fontem recensere]

Fractiones, vici et loci in municipio[recensere | fontem recensere]

Fractiones[recensere | fontem recensere]

Ballata, Casa Santa, Crocefissello, Napola, Pizzolungo, Rigaletta, San Cusumano, Torretta

Loci[recensere | fontem recensere]

Municipia finitima[recensere | fontem recensere]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Budin, Stephanie (2008). The Myth of Sacred Prostitution in Antiquity. Cambridge: Cambridge University Press.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Erycem spectant.

Pinacotheca[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. 1.0 1.1 J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972) Ed. 1861 Ed. 1909 Ed. aucta 1972 Index editionis auctae}
  2. Eryx (-ycis, m.), Mela 2.7.17; Plin. Nat. 3.90; Ov. Fasti 4.874; Verg. Aen. 1.570; et alibi.
  3. Cic. Verr. 2.22.115; Tac. Ann. 4.43; Flor. 1.18.
  4. Hazlitt, The Classical Gazetteer
  5. Hazlitt, The Classical Gazetteer
  6. Plin. Nat. 3.91.
  7. Ius antiquum
  8. Eryx (-ycis, m.), Mela 2.7.17; Plin. Nat. 3.90; Ov. Fasti 4.874; Verg. Aen. 1.570; et alibi.
  9. Cic. Verr. 2.22.115; Tac. Ann. 4.43; Flor. 1.18.
  10. Hazlitt, The Classical Gazetteer
  11. Hazlitt, The Classical Gazetteer
  12. Polyb. 1.55; Mela 2.17.
  13. Strabo 13.608; Verg. Aen. 5.759.
  14. Serv. Aen. 1.570; Diod. 4.83.
  15. Thuc. 6.2; Strabo 13.608.
  16. Qui a Romanis servi Venerii dicti sunt; Cic. Verr. 2.3.87; 2.3.144; etc.
  17. De Eryce, v. Budin (2008: cap. 7.).


Terra Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!