Alcestis (Euripides)

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Vide etiam paginam discretivam: Alcestis (discretiva)

Alcestis (Graece Ἄλκηστις) est tragoedia quam Euripides anno 438 a.C.n. docuit quaeque secundas tulit.

Iam ab initio usque adhuc fabula Euripidea de Alceste et de persona pugnacis Herculis tam vinolenti quam violenti et vere comici diverse iudicatur. De causa controversiae in didascaliis antiquis Alcesti Euripideae additis adnotatum est poetam in certamine dramatico secundum locum obtinuisse illa tetralogia, cuius quartus ludus Alcestis esset. Ideo philologi antiqui hunc ludum, loco comoediae actum, iudicaverunt "κωμικοτέραν ('comicotéran', Latine nimis comicam) habere crisin", et a poeta factum "esse σατυρικώτερον ('satyrikóteron', similiorem ludo satyrico), deflectentem in gaudium et voluptatem". Item vituperaverunt "alienam esse 'Alcestem' (sicut 'Orestem' Euripideum) poesi tragica, quia a calamitate perductam esset ad felicitatem et laetitiam, id quod magis comoediam decet." (Id ipsum „quod magis comoediam decet" etiam nostra aetate finis legitime exspectatus comoediae est, dictus „lieto fine" sive „happy end".)

Etiam Wieland[1] libello suo „Alceste", quem 1772/73 scripsit et quinque epistulis „Briefe an einen Freund über das deutsche Singspiel 'Alceste'" („Epistulae ad amicum datae de Singspiel germano 'Alceste'") defendit, ab Antonio Schweitzer in musica posito, fabulam Euripideam vituperavit. Secundum gustum illorum annorum (Theodisce „Empfindsamkeit" et rococo nominatum) Alcestis Admeto inscio et invito mortem subit et postremo ab inferis redit. Praecipue personam Herculis ab omni pugnacitate comica seclusit eumque nobili quadam sensualitate praeditum reddidit.

Goethius tunc captus motu Sturm und Drang, hanc rem valde indignatus est. Per ludum invectivum „Götter, Helden und Wieland (Eine Farce)", quem modo Luciani apud inferos locavit atque in quo personas illius fabulae inducit, Euripidem defendens, Wielandum aggressus est ut ignavum eiusque dramatis personas ut effeminatas. Cui controversiae vehementi his in annis totus circulus eruditorum interfuit.[2]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Sequentia debentur adnotationibus ad Goethii "Götter, Helden und Wieland" in Goethe Berliner Ausgabe vol. 5, pag. 609-612.
  2. Goethium ipsum invectivae suae foedae in Wielandum („garstig Zeug gegen Wieland" [Goethius ad Ioannem Christianum Kestner, Maio 1774] paenituit, immo in persona Iphigeniae eius a doctis similitudo quaedam cum Alceste Wielandiana reperta est.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Wikisource-logo.svg Vide Ἄλκηστις apud Vicifontem.
  • Versio a Ricardo Aldington anno 1930 confecta (Anglice)