Hippolytus (Euripides)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Mors Hippolyti a Ioanne Baptista Lemoyne ficta
Schlaegel und eisen yellow.svg -2 Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.

Vide etiam paginam discretivam: Hippolytus


Hippolytus (Graece Ἱππόλυτος / Hippólytos) est Graeca tragoedia quam Euripides anno 428 a.C.n. docuit quaeque primas tulit.

Narratio[recensere | fontem recensere]

Mors Hippolyti a Laurentio Alma-Tadema ficta

Hippolytus, deae Dianae consecratus, manere virgo voluit, quod deam Venerem irritabat. Quae, dea Venere irritata, Hippolytum punire voluit: Phaedra, Hippolyti noverca, in amore Hippolyti incidit et ancillae suae suum amorem revelavit. Sed ancilla novercae amorem Hippolyto revelavit sed Hippolytus Phaedrae amorem recusavit.

Phaedra, perdita ut Hippolytus amorem recusaverit, se suspendit et viro Theseo epistulam scripsit, in qua Hippolytum corpus suum violavisse scripserat. Quibus rebus irritatus, Theseus patri suo Neptuno (et non Aegeo, ut multi dicunt) Hippolyti mortem petivit. Nam Neptunus Theseo desideria tres concessit. Post controversiam inter Theseum Hippolytumque, Hippolytus carrum suum cepit, sed taurus, a Neptuno deo missus, Hippolyti equos exterruit et iuvenis a carro cecidit ac mortuus est.

Interim dea Diana limum deae Veneris institutum Theseo revelavit. Extrema verba dicens, Hippolytus patrem excusavit.

Post Hippolyti mortem[recensere | fontem recensere]

Quia Venus Hippolytum interfecit, Diana, in iuvenis mortem irata, magnum aprum contra Adonidem, deae Veneris amantem, concivit, sed Adonis, cum mortuus est, in mortuorum regno pulchritudine sua Proserpinam, mortorum reginam et Plutonis mulierem, in amore incidere fecit.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]