Lingua Iucagirica septentrionalis

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Lingua Iucagirica septentrionalis
Вадун аруу
Taxinomia:
Locutores: 30–150
Sigla: 1 , 2 mis, 3 ykg
Status publicus
Officialis
Privata ulus Colymensis Inferior Iacutiae
Litterae: Abecedarium Iucagiricum
Scriptura:
Procuratio:
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Lingua Iucagirica septentrionalis vel Iucagirica tundrensis lingua est familiae Iucagiricae, quae in gregem Palaeosibericam ratione geographica coniunctam includuntur. In districtu[1] Colymensi Inferiore Iacutiae in usu est. Circa 100 homines anno 2010 ea utuntur. Ante saeculum XX Iucagires pictogrammatibus usi sunt. Abecedarium Iucagiricum e litteris Cyrillicis solum circa annum 1980 creatum est, sed nondum stabilitum.

Gabriel Nicolai filius Kyrilov[ru], qui Uluro Ado Iucagirice se appellat, fautor est linguae Iucagiricae notissimus, scriptor et poeta Iucagiricus.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Iacutice ulus.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Maslova, Elena. Tundra Yukaghir. — Monaci, 2003. — ISBN 3-89586-792-6.
  • Харитонов В. С. Юкагирские языки сегодня: социолингвистическая ситуация // Малые языки. 2016. №3. С. 5–17.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]