Jump to content

Ion

E Vicipaedia
Vide etiam paginam discretivam: Ion (discretiva).
Ion ammonii.

Ionta (ion, iontis, n.; Graece: ἰόν, ἰόντος 'iens')[1] in chemia sunt atomi vel moleculae electrice oneratae, propter auctam aut deminutam electronum suorum dotationem, quae in principio neutra est. Hoc appellatur iontizatio.

Ionta negative onerata, ob electronum auctionem, anionta vocantur et attrahuntur ab anodo. Ionta autem positive onerata, propter electronum diminutionem, cationta appellantur, attrahuntur ab cathodo.

Energia iontizationis

[recensere | fontem recensere]

Vocatur prima energia iontizationis ea qua opus sit ad lenius electron plane extrahendum ex atomo absque nonnulla energia residuali electronis ablati in ipso?. Et energia divisa ab onere electronis unius est potentialitas iontizationis. Hae appellationes etiam in iontizationem molecularum et solidorum describendam adhibentur, quamquam aestimatio sua non sit constans quoniam iontizatio ab aliis variantibus vexatur, sicut temperatura, chemica, vel geometria.

Radical Cumeno

Si Natrii atomus electron unum perdit, procedit Natrii Cathion:

Na → Na+ + 1 e-

Si Chlori atomus electron unum auget, procedit tum Chloridi Anion:

Cl + 1 e- → Cl-

A dissociatione molecularum etiam procedere possunt ionta:

HCl → H+ + Cl-

Additio autem molecularum est modus communis ad ionta multiatomica formanda:

H+ + NH3 → NH4+

Hoc casu ulteriori, iontis formatio non ob auctionem diminutionemve electronum ab ammonia (NH3) sed auctio protonis ipsius. Ammonium est ion ammoniae (NH4+), numerum eundem electronum habent, ut sunt pleni, hoc facit ea praesertim stantia.

  • Dianion: dianion est species iontis habens duo onera negativa ablata, super ipsum.
  • Zwitterion: Zwitterion est ion onere negativo nullo habens duo onera: et positivum et negativum.
  • Radicalia iontica: Ionta habentia numerum irregularem electronum, instabilia et reactiva sunt.

Ionta Adsidua

[recensere | fontem recensere]
Cationta Assidua
Nomen Formula
Cationta simplicia
AluminiumAl3+
BariumBa2+
BerylliumBe2+
CaesiumCs+
CalciumCa2+
Chromium(II)Cr2+
Chromium(III)Cr3+
Cobaltum(II)Co2+
Cobaltum(III)Co3+
Cuprum(I)Cu+
Cuprum(II)Cu2+
GalliumGa3+
HydrogeniumH+
Ferrum(II)Fe2+
Ferrum(III)Fe3+
Plumbum(II)Pb2+
Plumbum(IV)Pb4+
LithiumLi+
MagnesiumMg2+
Manganum(II)Mn2+
Manganum(III)Mn3+
Mercurius(II)Hg2+
Niccolum(II)Ni2+
Niccolum(III)Ni3+
KaliumK+
ArgentumAg+
NatriumNa+
StrontiumSr2+
Stannum(II)Sn2+
Stannum(IV)Sn4+
ZincumZn2+
Cathionta multiatomica
AmmoniumNH4+
HydroniumH3O+
NitroniumNO2+
Mercurius(I)Hg22+
Anionta Assidua
Nomen Fórmula
Anionta simplicia
AntimonidumSb3-
ArsenidumAs3−
AzidumN3
BromidumBr
ChloridumCl
FluoridumF
HydridumH
IodidumI
NitridumN3−
OxidumO2−
PeroxidumO22−
PhosphidumP3−
SelenidumSe2-
SulphidumS2−
TelluridumTe2−
Anionta multiatomica
HydrosulphidumHS
AmidumNH2
CyanasOCN
ThiocyanasSCN
CyanidumCN
HydroxidumOH
Oxoanionta
ArsenasAsO43−
ArsenisAsO33−
BorasBO33−
BromasBrO3
HypobromisBrO
CarbonasCO32−
BicarbonasHCO3
ChlorasClO3
PerchlorasClO4
ChlorisClO2
HypochlorisClO
ChromasCrO42−
DichromasCr2O72−
IodasIO3
NitrasNO3
NitrisNO2
PhosphasPO43−
HydrophosphasHPO42−
DihydrophosphasH2PO4
PermanganasMnO4
PhosphisPO33−
SulphasSO42−
ThiosulphasS2O32−
BisulphasHSO4
SulphisSO32−
BisulphisHSO3
Anionta Acidorum Organicorum
AcetasC2H3O2
FormasHCO2
OxalasC2O42−
HydroxalasHC2O4
  1. Nominatum a Micaelo Faraday anno 1834 qui primum inventus est.

Nexus interni