Infinitivus (grammatica)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Infinitivus est modus verbi.

In Lingua Latina tria tempora duoque genera infiniti sunt:

  • praesens (e.g. act. laudāre, pass. laudārī),
  • perfectum (act. laudāvisse, pass. laudātum, -am esse (participiō perfecti passivi)) et
  • futurum (act. laudātūrum, -am esse, pass. laudātum īrī (supinō)).

Modus infinitivus est una inter formas infinitivas verbi, sine persona et sine numero, quarum aliae sunt participium, gerundium, gerundivum et supinum.

Usus infinitivi[recensere | fontem recensere]

  • Errare humanum est.
  • Caesar a Gergovia discessisse audiebatur.


Grammatica Latina
Nomina | Pronomina | Adiectiva | Adverbia | Verba | Praepositiones
Verba
Numerus
Activum | Passivum
Indicativus | Coniunctivus | Imperativus | Infinitivus | Gerundium | Supinum | Participium | Gerundivum
Praesens | Imperfectum | Futurum | Perfectum | Plusquamperfectum | Futurum exactum


Stipula Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!