Magnitudo apparens

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Magnitudo in astronomia solet significare dimensionem luminis apparentis a stellis, sideribus, planetis et aliis rebus caelestibus.

Magnitudino apparens est intensitas ut a hominibus terrestribus videtur. Scala logarithmica magnitudinis venit e convenio astronomi Graeci in quo stellae caeli dividuntur in sex magnitudinibus. Magnitudo 1 intensitate luminosa e stellis visibilibus maxima conguabat et magnitudino 6 intensite minima quae homines dignoscere possunt.

Magnitudo absoluta deinde e apparente secundum distantiam lege quadrati inversi utendo computatur ita ut intensitatem congruet quam homines videant si stella 10 parsec a terra distet. Quam ob rem scala moderna plus quam sex magnitudines habet, inclusus magnitudines negativas quas sine telescopiis oculi humani videre non possunt.


Saturnus Haec stipula ad astronomiam spectat. Amplifica, si potes!