Fluxus electricus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Fluxus electricus in re electromagnetica praecipue hodie fluxus campi electrici per superficiem dicitur, quamquam olim physici hunc fluxum haud a fluxu oneris electrici distinguebant.[1]

Definitio mathematica[recensere | fontem recensere]

Fluxus electricus quidem ita definitur ut proportionalis sit numero linearum campi electrici quae per superficiem (virtualem) datam fluunt. Mathematice fluxús electrici differentiale d\Phi_E\, a differentiali superficiali d\mathbf{A} calculatur per

d\Phi_E = \mathbf{E} \cdot d\mathbf{A}

(ubi campus electricus E cum superficiei parte campo perpendiculari multiplicatur). Quamobrem fluxus electricus per superficiem S datur per integrale superficiale:

\Phi_E = \int_S \mathbf{E} \cdot d\mathbf{A}

ubi E est campus electricus et dA est area differentialis cuius directio superficiei S normalis est.

Superficie Gausssiana data, fluxus electricus datur per:

\Phi_E = \oint_S \mathbf{E} \cdot d\mathbf{A} = \frac{Q_S}{\epsilon_0}

ubi QS est summa oneris electrici quod superficies S complectitur (incluso et onere libero et onere capto), et ε0 est constans electricus. Quae aequatio, numerata inter quattuor leges Maxwellianas, noscitur ut lex Gaussiana pro campo electrico in forma integrali.

Fluxús electricus unitas est voltium per metrum multiplicatum (V m), vel, aequivalenter, newtonum metro quadrato multiplicatum per coulombum divisum (N m2 C−1). Quae unitatibus fundamentalibus reduci possunt in kg•m3•s-3•A-1.

Fluxio Maxwelliana[recensere | fontem recensere]

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externus[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. "De causis, quibus effectum sit, ut studium disciplinarum physicarum hac nostra aetate tantos fecerit progressus" (1863) ab Petrus Leonardus Ryke