Roman numeral 10000 CC DD.svg
Latinitas nondum censa

Divina proportio

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Proportio inter longitudinem totam a+b et segmentum a est aequa proportioni inter segmentum a et segmentum b.

Divina proportio[1] sive sectio divina[2] sive ratio aurea[3] sive sectio aurea[4] sive ratio Fibonacci est proportio inter duos numeros a et b atque inter a et a+b. Una est Rationis metallicae, i.e. prima ratio metallica. Proportio est circa 1.6180339887. Divina proportio Graeca littera phi () designatur.

Solutio est numerus irrationalis:

Multi artifices et architecti divina proportione usi sunt, praesertim aureo rectangulo, cuius breve latus et longum latus in divina proportione consistunt. Aureus rectangulus aesthetice placere dicitur.

Nomen Latinum quod est "sectio aurea" invenitur in saeculo XIX anno 1835 in libro Germanice scripto, cuius titulus erat "Die Reine Elementarmathematik Bd II: Die ebene Raumgrößenlehre". Ibi Mathematicus Martinus Ohm mentionem fecit huius sectonis nomine Germanico "Goldener Schritt".[5]

Calculatio[recensere | fontem recensere]

Sunt duo numeri a et b in divina proportione si

Hoc definit.

Dextra aequatio monstrat , quod in sinistram aequationem substitui potest, atque facit

Delere b facit

Multiplicare ambas aequationes per facit:

Sola positiva solutio aequationis est:

Ratio maioris numeri Fibonacciani ad proximum minorem est eo proprior rationi divinae quo maiores eius modi numeri sunt.

Ars[recensere | fontem recensere]

Aurea rectangula in Mona Lisa, a Leonardo Vincio picta.

Leonardus Vincius picturas in De Divina Proportione, libro a Lucas Pacioli, fecit. Ergo Leonardus divina proportione in clara pictura Mona Lisa uti dicitur. Nemo scit utrum hoc sit concursatio annon.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Lucas Pacioli, De divina proportione.
  2. Apud Keplerum.
  3. [1] (Germanice)
  4. google Dr. Johann Samuel Traugott Gehler, Physikalisches Wörterbuch oder Versuch einer Erklärung der vornehmsten Begriffe und Kunstwörter der Naturlehre. Leipzig 1796 (Germanice)
  5. Martin Ohm, Die Reine Elementarmathematik Bd II: Die ebene Raumgrößenlehre, Jonas Verlagsbuchhandlung. Berlin 1835

Nexus interni