Roman numeral 10000 CC DD.svg

Behaviorismus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Behaviorismus (ita Theodisce, ex verbo Anglico 'behavior', quod idem valet atque habitus vel actio) sive moratismus[1] est doctrina secundum quam psychologia, neglectis internis animi statibus, se totam incumberet in habitus, id est, in stimulos et stimulorum responsa, quae observari possint. Hac de re plurimum profecerunt Ioannes B. Watson et Ioannes Pavlov.

Behaviorismi argumenta[recensere | fontem recensere]

  • Affirmationes, qualescumque dicuntur de interno animi statu, proficiscuntur ex actionum observatione.
  • Actiones exercitatione discuntur. Non sunt mores innati.
  • Interni animi status sunt quoque actiones, id est, responsa alicui stimulo.

Behaviorismi censurae[recensere | fontem recensere]

  1. Commutatio rerum maiorem non habet efficacitatem quam mutatio systematis nervorum hominis.
  2. Actio pendet ex condicionibus, sub quas vivit homo. Qualia sunt mores, tempora, loca. Puer, exempli gratia, licet admodum incitetur, ut prodat quis vitrum fregerit, potest reticere, quoniam non vult prodere auctorem. Similiter stimuli, quibus uteris, ut quis edat cibum quendam adventicium, parvi valebunt, si ipse homo cibum adventicium pro stimulo non habuerit.
  3. Quaedam actiones non indigent stimulo. Homo potest sic se gerere quasi titillationem, dolorem aliamque rem sentiat, quin vere sentiat.
  4. Communicandi facultas, quam habet homo, ait Noam Chomsky, Behaviorismi censor, est effectus non stimulorum, sed innatarum grammaticarum rationum.

Notae[recensere | fontem recensere]