Sermo montanus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Oratio montana (Carl Heinrich Bloch, ciriciter annum 1890)

Sermo montanus[1] est compositio verborum Iesu Nazareni forma orationis, quae evangelium secundum Matthaeum (Mt 5-7) ut doctrina eius tradit. Evangelista Iesum hac oratione in publicum prodire facit, qui se ad homines vertit, qui ex omnibus partibus Israel convenerunt. (Mt 4,25–5,1: Et secutae sunt eum turbae multae de Galilaea et Decapoli et Hierosolymis et Iudaea et de trans Iordanem).

Nomen usitatum "sermo montanus" a loco in principio dicto deductum est: Videns autem turbas, ascendit in montem; et cum sedisset, accesserunt ad eum discipuli eius; et aperiens os suum docebat eos dicens (Mt 5,1-2). Hic mons alium illum montem Veteris Testamenti (montem Sinai sive Horeb) commemorat, ubi Moyses, ut in Ex 19 sive Dtn 26 narratur, a Deo Pentateuchum cum decalogo accepit. Ita Iesus ut alter Moyses duodecim discipulis, qui duodecim tribus Israel repraesentant, totique populo verba Dei annuntiat.

In initio sermonis montani sunt Beatitudines notissimae.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Attestatio nominis Latini: Catechismus Catholicae Ecclesiae


Sancti Haec stipula ad religionem spectat. Amplifica, si potes!