Latinitas bona

Index regum Lydiae

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Discrimen dynastiarum: Ultimus Heraclidarum (Candaules, a sinistra) venustatem uxoris suae aperit Gygi, qui postea primus Mermnadarum est factus. Narratio Herodoti a William Etty anno 1820 depicta.

Tres familiae regum sive dynastiae Lydiam olim regnavisse dicuntur, quarum prima omnino, secunda partim est fabulosa. Inde ab saeculo VIII a.C.n. memoria variis ab auctoribus tradita incipit res tractare vere gestas ita ut denique tertia quae ultima est familia ex veris hominibus constet.

Atyadae[recensere | fontem recensere]

Herodotus[1] Manen memorat primum fuisse regem Lydorum, cum auctor Apollodori bibliothecae[2] Tmolum nominet, quem dicit senem regnum Omphalae, uxori suae, reliquisse. Quoniam memoria Atyadarum ab Herodoto tradita omnes alias et antiquitate et claritate superat, hanc solum rationem de prima dynastia reddimus:

  1. Manes, rex primus Maeonidarum
  2. Atys, rex secundus Maeonidarum
  3. Lydus, rex tertius Maeonidarum.[3]

Heraclidae[recensere | fontem recensere]

Dynastia Heraclidarum Lydi nomine se laudabat, etsi aliunde originem traheret. Memoriae enim datum est Heraclidas ex matrimonio Heraclis et Omphalae oriundos esse, quorum filius Alcaeus, Beli pater, fuit avus Nini, qui, ut fabula narrat, Niniven olim condidit.

Nomen Quando regnaverit Annotatio
Agron 1216-? a.C.n. Nini filius[4]
17 reges anonymi, quorum quisque fuit filius prioris cuiusque regis
Ardys I 790-754 a.C.n. Filius prioris regis[5]
Alyattes I 754-740 a.C.n. Filius prioris regis
Myrsus 740-728 a.C.n. Filius prioris regis
Candaules 728-717 a.C.n. Myrsi filius, quem Graeci Myrsilum appellabant

Mermnadae[recensere | fontem recensere]

Mermnadarum dynastia a Gyge vi condita summa quidem fuit potentia sed tempus admodum breve durabat, nam Croesus adversus Cyrum, regem Persarum, proeliatus clade accepta regnum anno fere 547 perdidit. Quamquam dubium non est de Mermnadarum veritate, quod ab Herodoto narratur id pro certo non iam habetur. Itaque hodie temporum ordo plerumque in fide annalium Assyriorum poni solet. Verum tamen neque Herodotus neque annales orientales accurate enumeratos continet annos. Immo, quando quisque regnaverit, coniecturis admodum arduis iudicandum est. Itaque omnes temporum terminationes cum grano salis sunt habendae.[6]

Nomen Temporum ordo
Herodoteus[7]
Temporum ordo
Assyrius[8]
Annotatio
Gyges 716-679 a.C.n. 680-652 a.C.n. Gygis satelles, qui regem Candaulem interfecit et reginam viduam duxit uxorem
Ardys II 678-630 a.C.n. 651-c.625 a.C.n. Gygis filius
Sadyattes II 629-618 a.C.n. ante 613-c.600 a.C.n. Ardyos filius
Alyattes II 617-561 a.C.n. 607-559 a.C.n. Filius Sadyattis huiusque sororis
Croesus 560-547 a.C.n. 560-547 a.C.n. Alyattis filius

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Herodotus, Historiae 1.94.
  2. Apollodori bibliotheca 2.6.3.
  3. Herodotus, Historiae 1.7.
  4. Ἄγρων, Herodotus, Historiae 1.7.
  5. Ἄρδυς, Nicolaus Damascenus, frg. 49.
  6. De his rebus disserunt Gelzer (1875); Radet (1893); Strasburger (1956); Kaletsch (1958); Gogan & Tadmor (1977); Spalinger (1978); Sauter (2000); etc.
  7. Kaletsch (1958: 23).
  8. Kaletsch (1958: 46-47).

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Cogan, M. & Tadmor, H. (1977) Gyges and Ashurbanipal. Orientalia 46, 65-85.
  • Gelzer, Heinrich (1875) Das Zeitalter des Gyges. Rheinisches Museum für Philologie 30, 230-268.
  • Kaletsch H. (1958) Zur lydischen Chronologie. Historia 7, 1-47.
  • Radet, Georges (1893) La Lydie et le monde grec au temps des Mermnades. Paris.
  • Sauter, Hermann (2000) Studien zum Kimmerierproblem. Bonn: Habelt. (Saarbrücker Beiträge zur Altertumskunde 72.)
  • Spalinger, Anthony J. (1978) The Date of the Death of Gyges and Its Historical Implications. Journal of the American Oriental Society 98, 400-409.
  • Strasburger, Hermann (1956) Herodots Zeitrechnung. Historia 5, 126-161.