Clausina

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Clausina
Chiusa / Klausen
Insigne Clausinae
Imago Clausinae

Oppidum sub monasterio situm

Nomina Latina alia: Clausium, Clusina, Clusa [1]
Italiane: Chiusa
Theodisce: Klausen
Dolomiane: Tluses
Administratio
Terra: Flag of Italy.svg Italia
Regio: Tridentinum-Alta Athesia/Tirolis Meridionalis
Provincia: Bauzanensis
Comprehensorium: Vallis Hisara
Magister civium: Maria-Anna Gasser Fink (2010)
Indicia fundamentalia
Coordinata: 46° 38′ ″ Sept., 11° 34′ ″ Ort.
Altitudo: inter 512 et 2581 (in centro 523) m supra mare
Area:
  permanenter habitabilis:
51,4 km²
  8,9 km²
Incolae: 5 144 (2010)
Linguae:
(2001)
(incolis 5 098)
8,3% Italiane
91,1% Theodisce
0,6% Dolomiane
Vici: Gufidanum, Clausina, Latzfons, Verdings
Municipia proxima: Feldthurns, Lajen, Sarntal, Vahrn, Villanders, Villnöss
Res aliae
N. cursualis: 39043
Praefixum: 0472
Zona temporalis: UTC+1
ISTAT-Regio: 021022
N. tributarius: 80006630216
Nota autocineti: BZ
Nomen incolarum: Clausinenses
Charta

Communis provinciae locatio in Italia

Locatio Clausinae in provincia Bauzanensis

Pagina interretialis


Clausina [2] (-ae, fem.) (Italiane: Chiusa; Theodisce: Klausen) Urbs Italiae et municipium, circiter 5 100 incolarum, in Provincia Libera Bauzanensi et in Tridentino-Alta Athesia / Tirole Meridionali regione situm. Clausina in Valle Hisara sita. Incolae Clausinenses appellantur.

Index

Insigne[recensere]

Sermones[recensere]

Magna pars hominum ibi Germanice, quamquam multi etiam Italice loquuntur accurate:

Anno Germanice Italiane Dolomiana Latina lingua
2002 91.11% 8.29% 0.60%

Aedificia egregia[recensere]

Monasterium Sabiona celebre super oppido iacet.

Vici et loci in Municipio Clausinensi[recensere]

Gudon, Lazfons (Latzfons), Verdignes (Verdings).

Municipia finitima[recensere]

Funes, Laion, Sarentino, Varna, Velturno, Villandro.

Vide etiam[recensere]

Nexus externi[recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Clausinam spectant.

Notae[recensere]

  1. Apud Nicolaum Cusanum
  2. J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861) html pdf