Sanctuarium Sanctissimi Crucifixi (Pons Herae)

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Sanctuarium Sanctissimi Crucifixi Pontis Herae

Sanctuarium Sanctissimi Crucifixi ecclesia heraepontica est, ponitur historici centri Pontis Herae, in foro Curtatone; etiam Ecclesia vetus dicta (vulgo Chiesa vecchia).

Historia[recensere | fontem recensere]

In extremo saeculo XIII incolae castri Pontis Herae postulaverunt municipium pisanum aedificatione novae ecclesie intra moenia. Adhuc, nihil praeter ecclesiam Sancti Martini sicut extra moenia, fuit in castro haerepontico, cuius hodie nulla vestigia remanet. Aedificium inter annos 1270 ac 1272 aedificatum est sed omnino in saecula XVII et XVIII mutetur, incipiendo anno 1633. Ab initio ecclesia titulum praepositurae habuit, autem usque ad saeculum XX sub paroecia plebana Vici Vitri admissa est, cum Fonte baptismale ac Coemeterio.

Nocte Diei Passionis Domini anno 1612 ingente incendium exarsit intra ecclesiam. Maxime exarsit ignis propter aliquas candelas quae incaute accensae relictae sunt. Ignis innumeras partes ecclesie destruxit, sed sanum ligneum crucifixum reliquit. Ex illo deinceps crucifixus miraculatus ac venerabilis putantur.

In principio ecclesia dicata sanctis Philippo, Iacobo ac Blasio; deinde, anno 1936, ea praesente nomen sumpsit, propter aedificationem ac elevationem in praepositura novae ecclesiae urbis (Duomo).

Ignis saeculi XVII ac Belli Orbis Terrarum Secundi bombardationes, graviter ecclesiam laeserunt, ut primarum specium aedifici hodie paucas restant. Ab anno 1956 usque ad annum 1959 operae restitutionis elatae sunt, quae ab architecto Rentio Bellucci expletati ac a ministerio italiano operarum publicarum commodati.

Sectio sacrii aedificii, septemtrionalis capella, conversa in theatrum cinematographicum (Cinema Roma) quod in operatione plena relictutm usque ad annum 2006.

Anno 1992, propter operas pavimentum quadrati antea ecclesia fácere, cimiterii ruinas ac osteodes hominum inventas sunt. Novissima renovatio anno 2000, expletatum sub moderatione architectus Fabius Scarpetti.

Nexus interni