Mellea

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Schlaegel und eisen yellow.svg -3 (maxdubium) Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.
Insigne Tabula geographica
Insigne Melleae
Mellea
Situs Melleae
Nomen Latinum: Mellea
Nomen Theodiscum: Melle
Nomina Latina alia: Mellensis
 
 
Mellea
Prospectus ad medium civitatem
Melle City-4-2.jpg
 
 
Indicia fundamentalia
Terra foederalis: Saxonia Inferior
Provincia: Weser Ems
Circulus urbanus: Mellea
Coordinata geographica: 52° 12′ 0″ Sept., 8° 20′ 0″ Ort.
Altitudo: 76 supra mare
Area: 254 km²
Numerus incolarum: 46 000 (tempus 2013)
Coniunctio communium cum: communibus quae sunt haec:
Metullum, Bad Dürrenberg, Berlin-Reinickendorf, Jekabpils, Nigde, St. Denijs-Westram
Numerus cursualis: 49324
Praefixum telephonicum: 05422, 05427, 05428, 05429, 05226
Nota autocineti: OS
Nota magistratus communalis: 03459024
UN/LOCODE:
NUTS-Regio: DE
Ordo urbis partium: {{{Gliederung}}} regiones cum 8 partibus
Inscriptio cursualis magistratus: Schürenkamp 16
49324 Melle
Pagina interretialis: [www.stadt-melle.de]
Res politicae
Magister civium superior: Reinhard Scholz (CDU)

Mellea, lingua antiqua Germania: Menele (mons), Theodisce Melle), est vetustissima urbs Germanica in Saxonia Inferiore et a 46 000 hominibus inhabitatur. Pertinet ad dioecesem Osnabrugensem.[1]

Primam mentionem consignationis anno 1169[2]

Pristinae testimoniae fondationis eae relinquunt ad annum 800, aedificium ecclesiae et curtem.? Prima consignatio ortus est anno 1169.[3] Mellea pristina castellum et Hansa urbs est. Anno 1200 citas? habet mures cum turribus. Anno 1250 habitabant 65 equites in castello Gröneburgensi. Anno 1359 Mellea oppidum nominatus est. Anno 1363 prima lex civitatis scripta est. In Bello Triginta Annorum Suecia urbi imperabat; annis 1649 et 1720 magnum incendium urbem destruxit.[4]

Ecclesiae[recensere | fontem recensere]

Qui nati sunt Melleae[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. NDR.de Ortsnamen
  2. Archetypus in: Domarchiv Osnabrugensis
  3. Edgar Schroeder (Hrsg.), Melle in acht Jahrhunderten. Ernst Knoth, Melle 1969.
  4. Homepage Stadt Melle