Clausa (grammatica)

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Membrum[1][2] in grammatica est minima unitas grammatica quae propositionem plenam exprimit.[3] Clausa typica in subiecto et praedicato consistit,[4] ubi praedicatum per typum est locutio verbalis, a verbo una cum ullis obiectis et aliis adiectoribus collato. Subiectum autem aliquando non exprimitur, saepe in linguis nullius subiecti si subiectum e contextu recuperari potest, sed etiam in quibusdam rebus in aliis linguis sicut Anglica fit (exempli gratia in sententiis imperativis et clausis non finitis).

Sententia simplex in una clausa finita cum verbo finito quod liberum est usitate consistit. Sententiae multipliciores multas clausas continere possunt. Clausae liberae (vel praecipuae) sententiam solae constituere possunt; clausae obnoxiae (vel subordinatae) solae sunt imperfectae val ineptae.

Nexus interni

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. John C. Traupman, The New College Latin and English Dictionary (Novi Eboraci: Bantam Books, 2007), 494. Etiam articulus (loco citato).
  2. D. P. Simpson, Cassell's Latin Dictionary' (Novi Eboraci: Wiley, 1968), 676. Etiam pars et caput (loco citato).
  3. De hac definitione propositionem attingentem, vide Kroeger 2005:32.
  4. De clausae definitione quae coniunctionem subiecti et praedicati vehementius dicit, vide Radford 2004:327–328.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Crystal, Davod. 1997. A dictionary of linguistics and phonetics. Ed. 4a. Oxoniae: Blackwell Publishers.
  • Kroeger, P. 2005. Analysing Grammar: An Introduction. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
  • Osborne, T., et T. Groß, 2012. Constructions are catenae: Construction Grammar meets Dependency Grammar. Cognitive Linguistics 23(1):163–214.
  • Radford, A. 2004. English syntax: An introduction. Cantabrigiae: Cambridge University Press.