Jump to content

Bremesgrave

E Vicipaedia
Wikidata Bremesgrave
Res apud Vicidata repertae:
Civitas: Britanniarum Regnum
Locus: 52°20′7″N 2°3′28″W
Numerus incolarum: 29 237
Zona horaria: UTC
Situs interretialis

Gestio

Procuratio superior: Bremesgrave

Coniunctiones urbium

Urbes gemellae: Gronau

Bremesgrave[1] sive Bromsgrovia (Anglice Bromsgrove) est oppidum Vigorniensi comitatú in Anglia, non procul a Salina et Rubeo Fossato.

Est 16 milia a Vignornia, et 13 milia septentrione a Birminghamii centro. Numerus incolarum in anno bis millesimo primo erat prope 30,000 cives. In medio aevo erat oppidum cum foro. Facta sunt texta a multis hominibus oppidi, usque ad saeculum undevicesimum. In saeculo duodevicesimo undevicesimoque erat oppidum ubi fabricabantur claves ferrariae.

Historia

[recensere | fontem recensere]

Bremesgrave primum saeculo undevicesimo in textibus invenitur, Bremesgraf nomine. Anno 909, Chronica Anglosaxonum Bremesburh memorat, quod ad Bremesgravem referri potest. Liber de Wintonia, anno 1086 compositus, Bremesgrave mentionem facit. Significatio est "nemus Bremei," quod ad ligna pertinet, lignum enim praebendum ad salinas Salinae erat. Anglosaxono temporibus, vicinitas Bremesgravis oeconomiam silvestrem habuit; venationem, retia, fundos a porcis adservandosque inclusit. Regno Edwardi Confessoris, manerium quod oppidum Bremesgravis contenturum esset in manibus Eduini comitis erat, qui anno 1062 comes Merciae factus fuerat.[2]

Ecclesia parochialis Sancti Ioannis Baptistae

Post invasionem Normannorum, manerium a regno tenebatur. Hoc regium manerium Bremesgravis et Nortoni Regis viginti tria milia acerarum a Woodcote usque ad Deritend complectebatur. Inter possessiones manerii erant tredecim salinae in Salinae, cum tribus operariis, trecentos mittos salis producentibus. Rex ius vendendi salem eius ante alios habebat.

Bremesgrave in medio parochiae amplissimae situm est, cum ecclesia Sancti Ioannis Baptistae in loco prominenti stante. Bremesgrave inter minora oppida patriae numerabatur nec statum officialem burgi habebat. Anno 1200, rex forum diei Bremesgravae concessit, quamquam tum pauca indicia vitae urbanae apparebant. Decennio 1230, Rex Henricus disposuit ut manerium rectorium ad Priorem Vigorniae transferretur, memoriam patris sui, Ioannis, conservandam. Itaque, oppidum hoc tempore novem cretum in duas partes cum iurisdictionibus dominisque differentibus divisum erat: manerium regis in orientem et manerium prioris in occidentem. Finis inter eas partes erat in medio viae principalis. Nihilominus, nulla est indicatio urbanae sedis in documentis ab anno 1240 ad 1250. Anno 1250, inceptum novum ad forum constituendum factum est, et incolae Bremesgravis in documentis ab anno 1275 inveniuntur.

Bremesgrave videtur series agellorum habuisse, a duabus usque ad quattuor virgis iuxta viam principalem. Horum agellorum vestigia hodie etiam in frontibus tabernarum conspiciuntur Via, quae ab occidentali parte oppidum intrabat, deflexa ad meridiem esse videtur, ut viatores, qui iter ad occidentem pergere cuperent, totam viam principalem percurrerent.

Oppidum beneficium ex crescente populo rustico capiebat. In locis sicut Hamburga et Stok Priore, coloni novam terram e Foresta Feckenhamae exarabant. Similiter numerus praediorum minorum patriciorum, ecclesiasticorum, nobiliumque crevit, cum desiderio mercium vendendarum atque emendarum. Saeculo duodecimo, Hamburga sola sex maneria et duas granicas habebat. Manerium quoque Prioris emptor potentialis erat, velut Grafton iuxta Bremesgrave, ad meridiem oppidi sita. Nihilominus, non omne commercium locale directe per Bromsgrove transibat, quoniam Prioratus exempli gratia saepe merces localiter productas directe ad Salinam vel Vigorniam transportabat, vel eas directe in aliis centris maioribus specialitates particulares habentibus emebat.

Sepulcrum Staffordiorum, Ecclesia Sancti Ioannis Baptistae, Bremesgrave: una ex familiis potentissimis in Comitatu Vigorniensi, habitans paulo meridiem oppidi

Anno 1317, ei concessum est ius tenendi mercatum die Martis et nundinas trium dierum quoque 29 Augusti in die Decollationis Sancti Ioannis Baptistae. Forum et telonium sita erant ad compitum Viae Sancti Ioannis et Viae Altae. Mercatus eius praecipue ab area circumiacente adhibebatur ad vendendam avenam superfluam, quae magis magisque in regione producebatur, dum triticum in parte meridionali Vigorniensis comitatus colebatur. Regio nota erat propter porcos optimos suos.

Artificia communia ex cognominibus huius periodi investigari possunt, et includebant annis usque ad 1327 pistores, coriarios, fabros lignarios, pannifices, tinctores, lanios, lapicidas, fabros ferrarios, sutores et fullones. Oppidum magnum numerum coriariarum habebat et pannus quoque producebatur. Coriariae et cervesiariae in parte oppidi ad manerium Prioratus sitae erant, cum accessu ad rivum Spadesbourne. Hoc gravia problemata contaminationis creabat.

Bremesgrave ex venditionibus viatoribus factis proficiebat, exempli gratia cerevisiae, panis, panis equini, carnis et casei. Coquere et vendere cerevisiam praecipue a feminis in Bremesgrave factum esse videtur, fortasse ad supplementum praecipui reditus familiae. Inter 22 et 29 personae memorantur in saeculo XIV apud Curiam Baronalem solventes 'mulctas' pro venditione cerevisiae pretio fixo maiore; hoc videtur re vera applicatum esse ut vectigal. Feminae poterant possidere proprietatem, interdum ut viduae vel coniunctim cum maritis suis, et possidebant usque ad 10% fundorum Bremesgrave variis temporibus.

Post Pestem Atram, structura socialis regionis interioris Bremesgrave mutata est. Villae rusticae tendebant ad coniunctionem et maiores fiebant, et transibant a productione segetum ad pecudem alendam. Hoc effecit ut merces maioris pretii sicut lana, corium et caro venderentur per forum Bremesgrave et contribuit ad prosperitatem oppidi in posteriore Medio Aevo. Populus oppidi cecidisset, sed adhuc aestimari potest circa 400 in posteriore parte saeculi XIV. Sequelae Pestis Atrae etiam effecerunt ut mercatores conarentur pretia sua augere, quod curiae supprimere conatae sunt.

Etiam in annis posterioribus, Bremesgrave non auxit mercatum bonorum luxuriosorum, excepto uno minutiarum venditore. Eius fora non certabant cum maioribus centris pro mercibus maximi pretii, sicut vinis vel gemmis.

Acta iudicialia ecclesiastica ostendunt Bremesgrave habuisse plebem urbanam infimam, includentes meretrices et mendicos. Aggressiones, homicidia et effractiones quoque memorantur.[3] Servi, saepe iuvenes, praecipue apparent in actis de comportatione turbulenta.[4] Tamen, violentia non limitabatur ad ordines inferiores et medios; aliae curiae mandaverunt captionem duorum ex Staffordiis de Grafton Manor in annis 1401 et 1450, una cum asseclis suis, quibusdam nativis Bremesgrave, propter violentiam ex causis politicis.[5]

Domus Mercatoris saeculi XV olim in Via Alta Bremesgrave sita, nunc apud Museum Avoncroft Aedificiorum Historicorum

Administratio oppidi ipsius difficilis est perspectu. Acta manerialia praebent testimonia de curiis, redditibus et mulctis, sed non praebent evidentia de organizatione rerum quae ad oppidum ipsum pertinent, sicut manutenentia viarum et aliarum commoditatum. Officium praecipuum repraesentativum videtur esse illud Ballivi. Manerium regale, cum sua Curia Baronali, tractabat maioritatem rerum financialium includentes portoria et reditus ex mercatu, post controversias cum manerio Prioratus de iuribus ad varios reditus et mulctas compositas. Manerium regale igitur solvisset pro conservatione mercatus et telonii, quod etiam serviebat interdum ut carcer.[6]

Christophorus Dyer suggerit societates locales forsan ortas esse ad tractandas aliquas ex suis quaestionibus organizationalibus. Erat exempli gratia sodalitas in oppido durante saeculo XIV. Tres cruces erectae erant in oppido, et relationes de viis bene stratis in saeculo XV, itaque Dyer concludit quod auto-organizatio voluntaria oppidi videtur fuisse adaequata ad tractandas suas quaestiones principales.[6]

Bremesgrave in Medio Aevo verisimiliter attingebat populationem non maiorem quam 600.[7] Non erat praesertim opulentum. Acta taxationum ostendunt quod pleraeque familiae, etiam inter ditissimas, habebant reditus relative moderatos, comparatos ad alia oppida in Mediis Terris. Habebat, tamen, characterem urbanum, et attrahebat homines in oppidum ex area circumiacente.[8]

Aetas moderna auspicalis

[recensere | fontem recensere]
Grafton Manor, domus familiae Catholicae Talbot, tenens munera militaria praecipua in copiis Regiis Comitatus Vigorniensis in Bello Civili

Ad finem Medii Aevi, Bremesgrave erat centrum commercii lanae. Fabricatio panni, praesertim panni angusti et panni villosi primo memoratur anno 1533.[2] Fabricatio clavorum verisimiliter introducta est in regionem saeculo sexto decimo et fiebat in Bremesgrave saeculo septimo decimo. Praebebat commercium alternativum pauperibus ruralibus, qui initio supplevissent alia opera commercio clavorum.[9]

Tempore Reformationis, circa annum 1540, Manerium Prioratus datum est novo Decano et Capitulo. Collectio decimarum et reddituum continuasset modo simili.[2] Una mutatio maior erat fortuna politica familiae Talbot, quae elegit manere Catholica. Conectebantur Wintouriis per matrimonium, cuius effectus erat quod suspecti erant implicationis in Coniuratione Pulveris Pyrii anni 1605.

Bellum Civile, Restauratio et religio dissentiens

[recensere | fontem recensere]

Bremesgrave non habuit partem militarem maiorem in Bello Civili Anglico, quamquam erat oppidum implicatum in sustentatione Turmae Exercitatae, systematis militiarum localium adhibitarum ad exsecutionem legum. Anno 1642, cum praeparationes belli fierent, Parliamentum perscrutavit capacitates turmarum exercitatarum et documentavit quod Bremesgrave habebat repositorium munitionum, includens decem dolia pulveris.[10] Regalistae occupaverunt comitatum exeunte anno 1642, post Proelium Collis Edgensis. Mense Februario 1643, Carolus I iussit ut vicarius Bremesgrave Ioannes Hall amoveretur a munere suo ut seditiosus.[11]

Oppidum subiectum fuisset privationibus comitatus in bellis, sicut taxationi magnae, coactioni hominum in servitium militare et requisitioni cibi et aliae proprietatis dum exercitus transierunt per aream. Exempli gratia, anno 1643, Comitatus Vigorniensis Consilium questum est Regi de "direptionibus et abusibus" copiarum Regiarum Domini Thomae Aston, quae impossibile fecerant Bremesgrave et aliis locis solvere contributiones suas menstruales.[12] Anno sequente, copiae Parliamentariae breviter imposuerunt se Vigorniensi septentrionali. Mense Iunio 1644, exercitus Ducis Gulielmi Waller circiter 10,000 virorum insecutus est exercitum Regis trans comitatum dum recedebat ab Oxonia. Exercitus Waller durante Iunio vivebat ex quocumque poterant requisire, primo in Valle Eveshamiae, deinde Bremesgrave et Kidderminster.[13]

Familia Talbot quae tenebat Grafton devenit figura centralis in organizatione militari comitatus sub Regiis.[14] Promotio Catholicorum et recusantium sicut Talboti erat causa controversiae in Comitatu Vigorniensi, ad quam referebatur, exempli gratia, a claviculariis in eorum conatibus resistendi postulationibus utriusque exercitus in parte posteriore primi belli.[15] In tertio bello civili anni 1649, Talboti iunxerunt se Regi Carolo II apud Proelium Vigorniense cum vi hominum localium et habuerunt partem in eius effugio. Proelium erat traumaticum pro comitatu, quia copiae Scoticae in sustentatione Caroli praedabant dum transibant comitatum.[16]

Postea, cum aliqui ex Scotis dispergerentur conantes effugere, ulteriores velitationes evenerunt dum arrestabantur vel occidebantur. Traditio localis narrat quod Rivus Campi Proelii et Villa Camporum Proelii nominata sunt post unum ex occursibus, quamquam non clarum est utrum ante aut post.[17][18][17]

Controversiae de vicariatu continuaverunt per Interregnum et Protectoratum. Ioannes Hall erat vicarius iterum usque ad 1652.[19] Successor Ioannis Hall Ioannes Spilsbury, antea socius Collegii Magdalenae,[20] impopularis erat cum aliquibus ecclesiae Bremesgrave frequentatoribus, qui conati sunt unsuccesse eum eicere.[21] Spilsbury amotus est post Restaurationem Monarchiae anno 1660,[20] et reliquit Ecclesiam Angliae recusando conformare ad Actum Uniformitatis[21] una cum circa 2,000 aliis ministris Anglicanis ex periodo Communitatis. Confinatus est ad domum suam, exsulatus ex comitatu et tandem incarceratus propter suum non-conformismum.[22] Onus in valetudinam suam forsan duxit ad morbum et mortem.[23] Reversus est ad Bremesgrave, ubi annue visitabatur a filio Hall, episcopo Anglicano. Habilitatus est ut doctor Congregationalista anno 1672 in Bremesgrave et mortuus est anno 1699.[20][24][21] Sacellum Congregationalista stabilitum est in Bremesgrave anno 1693.[25]

Saeculum duodevicesimum

[recensere | fontem recensere]
Horreum decimarum Sancti Ioannis, Bremesgrave, paulo antequam venderetur et demoliretur anno 1844. Adhibebatur ut theatrum in 1700s.[26][27][26]

Fabricatio panni cecidit in decadentiam in 1700s. Anno 1778, 140 manus (id est, personae) implicabantur in fabricatione lanilini et linum occupabat 180. Per comparationem, fabricatio clavorum occupabat 900 manus hoc tempore et evaserat industria florens.[2]

Dies mercatus mutatus est pluries per periodum, stabiliens se die Martis ab anno 1792 ulterius.[2] Nundinae tenebantur bis per annum, in Iunio et Octobri saeculo duodevicesimo, cum nundinis voluptatis modernis originantibus a nundinis equorum et voluptatis Iunii.

Incolae notabiles

[recensere | fontem recensere]

Notae

[recensere | fontem recensere]
    1. ↑ Worcestershire place names (1928) p. 28. Nomen Bremesgrave usus est in Libro de Wintonia et alia scripta Medii aevi
    2. 1 2 3 4 5 Willis Bund, Doubleday & Page 1913
    3. ↑ Dyer 2000, pp. 51–52
    4. ↑ Dyer 2000, p. 52
    5. ↑ Dyer 2000, p. 45
    6. 1 2 Dyer 2000, pp. 42–47
    7. ↑ Dyer 2000, pp. 28–29
    8. ↑ Dyer 2000, pp. 47–54
    9. ↑ Nulla tamen evidentia est quod commercium introductum est ab Hugenottis, ut saepe affirmatur
    10. ↑ Atkin 2004, pp. 40–42
    11. ↑ Atkin 2004, p. 57; Cotton 1881, p. 60
    12. ↑ Atkin 2004, p. 100
    13. ↑ Atkin 2004, pp. 94–99
    14. ↑ Atkin 2004, pp. 141–2
    15. ↑ Atkin 2004, pp. 117–20
    16. ↑ Narratio relata a Carolo ad Samuelem Pepys habet Carolum II loquentem cum fabro in Bremesgrave: vide, exempli gratia Fea 1908, p. 236 qui tamen agnoscit quod Rex oblitus est nomen "pagi" et nomen loci non apparet in notis originalibus; alia investigatio recens indicat identificationem cum Bremesgrave forsitan errorem esse.(Pepys 1966, p. 81; vide notam) Vide Effugium Caroli II
    17. 1 2 Richards 1981, p. 25
    18. ↑ efn|Alia traditio localis habet Regem Carolum II latentem post magnum caminum in Hospitio Crucis Nigrae Bremesgrave durante suo effugio. Hoc non est verificabile.
    19. ↑ Hall hoc tempore etiam adduxit fratrem suum et socium Presbyterianum Thomam Hall ad King's Norton (quae erat pars Parochiae) ut curatum.
    20. 1 2 3 Gordon 1917, p. 356
    21. 1 2 3 Cotton 1881, p. 60 Vide notam
    22. ↑ Jones 1849, p. 259; vide etiam Calamy 1713, pp. 772–3
    23. ↑ Calamy 1713, pp. 772–3
    24. ↑ Spilsbury nupsit filiam Ioannis Hall senioris. Filius Ioannis Hall Ioannes factus est episcopus, ultimus cum opinionibus Presbyterianis. Filius Spilsbury Ioannes duxit congregationem dissentientem in Kidderminster, et vicissim eius filius Franciscus Spilsbury factus est minister apud Salters' Hall Londini.
    25. ↑ Pevsner & Brookes 2007, p. 195
    26. 1 2 Cotton 1881, pp. 112–13
    27. ↑ Actiones fortasse inclusissent actiones itinerantes praecursores ab anno 1767 a Sarah Siddons, aetatis circa 14 annorum eo tempore, secundum Cotton.
    28. ↑ "Bromsgrove, Richard" in Dictionary of National Biography edd. Leslie Stephen, Sidney Lee. 63 voll., 3 voll. suppl. (Londinii, 1885-1901 ~)
    Terra

    Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!

    Receptum de "https://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Bremesgrave&oldid=3883358"