Roman numeral 10000 CC DD.svg
Latinitas bona

Ignis Graecus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Ignis Graecus[1] (Graece: Ὑγρὸν πῦρ [hygròn pŷr] scil. 'ignis liquidus') fuit Imperii Byzantini armamentum. Aliter appellabatur πῦρ θαλάσσιον 'ignis marinus', πῦρ σκευαστόν 'ignis confectus'.[1]

Species[recensere | fontem recensere]

Ignis Graecus in destinatum iactatus, fere omnibus condicionibus ardens, vix ab aqua restinctus, efficiens fuit contra inimicos. Fuerunt tres species:[2]

  • Strepton, quo manibus in ligna utitur.
  • Cheirosiphon, species ignota, qua in milites hostium utuntur.
  • Siphon, quo Byzantini in navem longam hostium utuntur.[2]

Secretum functionis compositionisque[recensere | fontem recensere]

Ignis Graeci natura fuit secreta. Diversi carinarii solum mixturae partem noverunt. Fabulae Graecae, quae dicebant ignem ortum esse a dei angelis liquores igneos proferendis, adiuverunt ad mysterium custodiendum.[2]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. 1.0 1.1 Carolus Du Cange, Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis (Lugduni: apud Anissonios, 1688); versio interretialis p. 1275.
  2. 2.0 2.1 2.2 "Griechisches Feuer" ad Vicipaediam Theodiscam.