Rudolphus IV (dux Austriae)

Rudolphus IV (natus 1 Novembris 1339 Vindobonae; mortuus 27 Iulii 1365 Mediolani), appellatus Rudolphus Conditor (Theodisce der Stifter), fuit editus regibus Domus Habsburgensis, qui ab anno 1358 dux Austriae, Styriae, et Carinthiae; 1363 comes Tyrolis; et ab anno 1364 usque ad mortem dux primus Carniolae fuit. Patre suo Alberto II, Duce Austriae, quem anno 1358 Rudolphus secutus est, inter septem principes electores imperii non numerato secundum Bullam Auream anni 1356, Rudolphus Privilegium Maius mandavit, documentum falsum cum pluribus aliis falsis, ut titulos et honores altiores ducalibus adipisceretur, ducesque Austriacos ad iura et privilegia varia elevaretur. Recusavit Imperator Carolus IV agnoscere neque confirmare vindiciarum illarum validitatem, sed Rudolphus nihilominus titulum archiducale se imponere coepit anno 1359, et has iuras usque ad mortem suum asserere perrexit.^[1]^[2]^[3]^[4]

De iuventute

Ruolphus, Vindobonae natus, fuit filius maximus natu Alberti II Ducis Austriae et Ioannae de Pfirt. Primus in ducatum Austriae natus inter duces Habsburgenses, Austriam patriam suam esse putabat, quod ad populi favorem suum contulit. Titulo imperatoris post caedem avi sui Alberti I regis Germaniae anno 1308 amisso a domu Habsburgense, Rudolphus fuit igitur activissimus fine medii aevi ad regium potestatem recipiendam; de eo traditus est iam iuvenis regis speciem habere.

Regnum

Anno 1357 Catharinam Bohemiae, filiam Caroli IV imperatoris, in matrimonium duxit.^[5] Cupidus certandi cum socero suo potenti, qui regnum Bohemiae eiusque caput Pragam fulgentem imperii centrum fecerat cum Bulla Aurea, Rudolphus voluit Vindobonae momentum ad altitudinem similarem evehere. Per plus quam saeculum irati erant duces Habsburgenses, nam papae antecedentes Vindobonam sedem dioecesis propriae non fecerunt, etsi duces hunc titulum aptum ducatus capiti existimabant. Tamen urbis paroecia episcopis Passaviensibus subiecta erat, qui cum papis propinquitates habebant, quod urbis spes hac in re damnare videbatur. Rudolphus autem condidit "capitalem cathedralis metropolitani" in Ecclesia Sancti Stephani, cuius sodalibus, ut cardinalibus, vestes rubras gerere licebant. Huius capituli praepositus titulum "archicancellarii Austriae" accepit.

Rudolpho navem Gothicam aedificare coepiente, Ecclesia Cathedralis Sancti Stephani igitur hoc in tempore amplicata est. Videri quoque potest hic labor ut conatum ad cum Ecclesia Cathedrali Sancti Viti Pragae certandum. Pariter Universitate Vindobonensi anno 1365 condenda^[6] Rudolphus conatus est Universitatem Carolinam Pragensem aemulari, anno 1348 a Carolo IV condita. Etiam nunc "Alma Mater Rudolphiana" appellata, Universitas Vindobonensis universitas vetustissima est operans assidue in mundo Germanico. Tamen facultas theologiae, quae eo tempore universitati necessaria esse habebatur, anno 1385 condita est.

Oeconomiae Vindobonensis emendandae causa coepit Rudolphus consilia alia, inter quae venditionum rerum immobilium curationem a demarcho, quae ad venditiones ad "manum mortuam" (i.e. dominium ad oeconomiam infecundum, plerumque ab ecclesia tentum) prohibendas instituta est; institutit quoque monetam stabilem, quae Denarius Vindobonensis (Theodisce: Wiener Pfennig) appellatur.

Rudolphus notus est ob dolum alium, falsum Privilegii Maii, quod eum de facto parem fecit cum septem principibus electoribus Sacri Romani Imperii, compensans quod Austria suffragium electorale secundum Bullam Auream anni 1356 ab Imperatore Carolo IV edita non accepit. Titulus Archiducis (Theodisce: Erzherzog ), a Rudolpho inventus, titulus honorificus omnium virorum Domus Habsburgensis ab saeculo XVI factus est.

Rudolphus anno 1363 cum comitissa Margarita Goriziae-Tyroli pactum hereditarium iniit, filio eius unico Meinhardo III mortuo. Margarita anno 1369 mortua Comitatus Tyroli in potestatem Austriae subiectus est, gener enim Margaritae, Stephanus II Dux Bavariae, terram ceperat. Rudolphus anno 1364 Marchiam Carinthiam Carniolae ducatum fecit et anno sequenti oppidum Novae Urbis (Theodisce: Neustadtl; Slovenice: Novo Mesto) in Marchia Windica (postea Carniola Inferior, hodie Slovenia, appellata) condidit, cuius nomen Germanicum "Rudolsfwert" eius in honorem datum est. Pactum alium hereditarium confirmavit simul cum socero suo, imperatore Carolo IV, hereditatem mutuam inter domus Habsburgensem et Luxemburgensem statuens.

Mors

Subito mortuus est Rudolphus Mediolani, annos natus 25; reliquiae suae uxorisque in Crypta Ducali sepultae sunt, sub Ecclesia Cathedrale Sancti Stephani Vindobonae.^[5] Curaverat Rudolphus se cum uxore sua in cenotaphio ad introitum ecclesiae depingi; super illud nominatus est ille "fundator" alphabeto Kalderoum, litteris inventis a se.

Mors immatura Rudolphi sine liberis progressum constitit; Albertus III et Leopoldus III, fratres sui minores natu qui secundum Rudolfinianae Domus Regulam (Theodisce: Rudolfinische Hausordnung) coniuncte regnare praecepti erant, simul et assidue inter se contendere coeperunt, et tandem terras Habsburgicas inter se dividerunt secundum Foedus Neubergense anni 1379. Fridericus III Austriae, progenies Leopoldi III, rex Romanorum anno 1440 electus et solus omnium terrarum Austriacarum ab anno 1457 princeps, laborum Rudolphi fructus collegit et fundamenta monarchiae Habsburgicae iecit.

Rudolphus IV Dux Austriae
Sarcophagi Rudolphi et uxoris suae in Crypta Ducali, Vindobonae

Nexus interni

Notae

↑ Lhotsky, Alphons. 1957. Privilegium maius: Die Geschichte einer Urkunde. Vindobonae: Verlag für Geschichte und Politik. p. 85.
↑ Appelt, Heinrich. 1977. "Die Bedeutung des Titels archidux palatinus Austriae." Festschrift Friedrich Hausmann. Graecii: Akademische Druck- und Verlagsanstalt. pp. 15–20.
↑ Sauter, Alexander. 2003. Fürstliche Herrschaftsrepräsentation: Die Habsburger im 14. Jahrhundert. Ostfildern: Jan Thorbecke Verlag. 178–180.
↑ Wilson, Peter. 2016. Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Cantabrigiae: Harvard University Press. p. 362, 727.
1 2 Jaschke, Karl-Ulrich. 1997. "From Famous Empresses to Unspectacular Queens." In libro Duggan, Anne J. (ed.), Queens and Queenship in Medieval Europe. Suffolciae: Boydell Press. p. 102.
↑ Kann, Robert A. 1977. A History of the Habsburg Empire 1526–1918. Quercupole: University of California Press. p. 15.

[1] Lhotsky, Alphons. 1957. Privilegium maius: Die Geschichte einer Urkunde. Vindobonae: Verlag für Geschichte und Politik. p. 85.

[2] Appelt, Heinrich. 1977. "Die Bedeutung des Titels archidux palatinus Austriae." Festschrift Friedrich Hausmann. Graecii: Akademische Druck- und Verlagsanstalt. pp. 15–20.

[3] Sauter, Alexander. 2003. Fürstliche Herrschaftsrepräsentation: Die Habsburger im 14. Jahrhundert. Ostfildern: Jan Thorbecke Verlag. 178–180.

[4] Wilson, Peter. 2016. Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Cantabrigiae: Harvard University Press. p. 362, 727.

[Jaschke102-5] 1 2 Jaschke, Karl-Ulrich. 1997. "From Famous Empresses to Unspectacular Queens." In libro Duggan, Anne J. (ed.), Queens and Queenship in Medieval Europe. Suffolciae: Boydell Press. p. 102.

[6] Kann, Robert A. 1977. A History of the Habsburg Empire 1526–1918. Quercupole: University of California Press. p. 15.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]