Publius Catius Sabinus

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Publius Catius Sabinus (nescimus, quando natus quoque anno natus sit) fuit senator Romanus. Tribunus Legionis XIII Geminae fuit, deinde praetor urbanus, tum legatus Augusti pro praetore Norici, inter annos 208 et 210 consul suffectus, curator aedium sacrarum et operum publicorum 210, anno 216 tandem consul II ordinarius. Quod tam celeriter secunum consulatum gessit, verisimile est, quod amicissimus Caracallae imperatoris fuit. Lucius Catius Celer (consul suffectus circa annum 241) et Catius Clemens, legatus Cappadociae filii eius fuerunt[1].

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Der Neue Pauly, T 2, c. 1032-1033, s.v. P.C.Sabinus, Stuttgardiae 1999


Antecessores:
Quintus Maecius Laetus II et Marcus Munatius Sulla Cerialis
Consul
216
cum
Publio Cornelio Anullino
Successores:
Gaius Bruttius Praesens et Titus Messius Extricatus II