Oeconomia administrativa

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Oeconomia administrativa pellionibus, 1964

Velut disciplina finitima macrooeconomiae[1] etiam oeconomia administrativa[2] (Anglice: Business administration) fundata est in quaestione de mercimoniis generatim artis brevibusque quorum moderatio quam sapientissime atque diligentissime dirigatur. Cum prima disciplina theoriam describat, altera praxim uniuscuiusque officinae perscrutatur.

Finis historiaque[recensere | fontem recensere]

Finis est ut homines singuli actiones quam optime ponant instruanturque de processibus emendandis. Tam cum hominibus quam cum bonis omnibus et circumiectis oeconomicis officinae fabricaeque unitatem quaestuariam forment atque sollerter patefaciant.

Notio scientiarum commercialium, quae oeconomiae administrativae recentiori antecesserant, iam saeculo XVII cernitur. In terris linguae Theodiscae ex anno 1898 scholae oeonomicae maximi momenti erant Lipsiae, Aquisgrani, Coloniae Agrippinae et Vindobonae. Sunt libri in quibus legatur scientiam hanc saeculo XIX exeunte ortam esse. Id autem falsum esse videtur, cum iam in Aegypto vetere scriptura specialis, computatio, pecuniae solutio, rationum apologistica necnon perfectio itinerum commercialium optima accurate docebantur.

Sectiones[recensere | fontem recensere]

Oeconomia administrativa divisa est in partes duas quarum unam generalem, alteram autem specialem nominemus. Specialis autem ramus adhuc separandus in functionalem et in institutionalem partem.

Oeconomia administrativa generalis[recensere | fontem recensere]

Ramus generalis homines instituit, qui incepta, moderationes, computationes officinis aptent. Eius disciplinae est ut genera officinarum omnia observentur et vicissim bene moveantur. Itaque decisiones et cogitationes communes feliciter promoveantur.

Oeconomia administrativa specialis[recensere | fontem recensere]

Ramus hic in quaestiones pusilliores nititur quarum momentum in minoribus minimisve solummodo iacet:

  1. Disciplinis functionalibus: indagationes, emomulumenta, provisio, productio, depositio, transportatio, venditio, recyclatio/abiectio;
  2. disciplinis gestionis: informationes, praedispositio, inspectio, moderatio, mercennariorum ductio, motionum coordinatio;
  3. disciplinis in sectione transversali: strategia venditoria, calculationum revisio, logistica, commeatus, naturae ambientis protectio, dispositiones internationales;
  4. disciplinis rerum disponibilium: materiae, fabricae, homines institutendi, aes privatum;
  5. disciplinis oeconomicis: industriae fabriles, mercatura, mensae argentariae.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Nomina alia a Christiano Helfer in opere citato sunt oeconomia publica, oeconomia nationalis et oeconomia nationalis si macrooeconomica in una terra exploratur.
  2. Christian Helfer: Lexicon auxiliare, Saraviponti 1991, p. 122

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Thomas Straub: Einführung in die Allgemeine Betriebswirtschaftslehre, Pearson Studium, Monaci 2012, ISBN 978-3-86894-046-6.
  • Marcell Schweitzer, Alexander Baumeister (edd.): Allgemeine Betriebswirtschaftslehre – Theorie und Politik des Wirtschaftens in Unternehmen, Erich Schmidt Verlag, Berolini 2015, ISBN 978-3-503-15801-0.
  • Klaus Brockhoff: Geschichte der Betriebswirtschaftslehre: Kommentierte Meilensteine und Originaltexte, Gabler-Verlag, Wiesbaden 2002, ISBN 3-409-21572-7.
  • Klaus Olfert, Horst-Joachim Rahn: Einführung in die Betriebswirtschaftslehre, Herne Verlag, 2017, ISBN 978-3-470-64942-9.
  • Günter Wöhe, Ulrich Döring, Gerrit Brösel: Einführung in die Allgemeine Betriebswirtschaftslehre, Franz Vahlen, Monaci 2016, ISBN 978-3-8006-5000-2.
  • Henner Schierenbeck: Grundzüge der Betriebswirtschaftslehre, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, Monaci 2008, ISBN 978-3-486-27322-9.
  • Ingo Balderjahn, Günter Specht: Einführung in die Betriebswirtschaftslehre, Schäffer-Poeschel, Stuttgardiae 2016, ISBN 978-3-7910-3532-1.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]