Magna potestas

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Magnae potestates in ratione internationali sicut Consilium Securitatis Consociationis Nationum agnoscuntur.[1] Hic videtur Conclave Consilii Securitatis.

Magna potestas est civitas sui iuris quae satis facultatem et calliditatem habet ut omnem orbem terrarum moveat. Magnis potestatibus proprie sunt res militaris et pondus oeconomicum, cum gratia diplomatica et momento potestatis mollis, faciens ut mediae et parvae potestates earum opiniones consultent antequam res pro se statuunt.

Tempora magnarum potestatum.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Kelsen 2000.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Leopoldus de Ranke fuit unus e primis qui magnas potestates ratione describere conatus est.
  • Danilovic, Vesna. 2002. When the Stakes Are High—Deterrence and Conflict among Major Powers. University of Michigan Press. PDF.
  • Duroselle, Jean-Baptiste. France and the Nazi Threat: The Collapse of French Diplomacy 1932–1939. Enigma Books. ISBN 1929631154.
  • Fueter, Eduard. 1922. World history, 1815–1930. Harcourt, Brace and Company. ISBN 1584770775. Pagina 25.
  • Kelsen, Hans. 2000. The Law of the United Nations: A Critical Analysis of Its Fundamental Problems. The Lawbook Exchange, Ltd. ISN 1584770775. Pagina 272.
  • Mearsheimer, John J. 2014. The Tragedy of Great Power Politics. Editio retractata. Novi Eboraci: Norton. ISBN 9780393349276.
  • Paul, T. V., James J. Wirtz, et Michel Fortmann. 2005. Balance of Power. State University of New York Press. ISBN 0791464016.
  • Waltz, Kenneth. 1979. Theory of International Politics. Reading: Addison-Wesley. ISBN 0201083493.
  • Witkopf, Eugene R. 1981. World Politics: Trend and Transformation. Novi Eboraci: St. Martin's Press. ISBN 0312892462.