Lingua Gondvanensis

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Lingua Gondvanensis
Taxinomia:
Locutores: 2 700 000
Sigla: 1 —, 2 gon, 3 gon, gno
Status publicus
Officialis nusquam
Privata India
Litterae: Traditio Gondvanensis
Scriptura: praecipue Latina
Procuratio: nulla
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Lingua Gondvanensis[1] ad divisionem familiae Dravidicae australocentralem pertinet. In India a locutoribus fere 2 700 000 adhibetur,[2] qui in civitatibus Maharashtra orientali et Madhya Pradesh meridiorientali reperiuntur. Dialectus meridionalis in civitatibus Chhattisgarh meridionali et occidentali et Andhra Pradesh boreoccidentali adhibita sub nomine Koi Gondi recognitur.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Charles Chenevix Trench, Grammar of Gondi as spoken in the Betul District, Central Provinces, India, with Vocabulary, Folk-Tales, Stories and Songs of the Gonds. Vol. 1: Grammar. Madras: Government Press, 1919
  • Shamrao Hivale, Verrier Elwin, Songs of the Forest; The Folk Poetry of the Gonds. London: Allen & Unwin, 1935
  • Clement F. Moss, An Introduction to the Grammar of the Gondi Language. [Juddulpore?]: Literature Committee of the Evangelical National Missionary Society of Sweden, 1950
  • Setumadhava Rao Pagdi, A Grammar of the Gondi Language. [Hyderabad] 1954
  • Sanford B. Steever, "Gonḍi" in Sanford B. Steever, ed., The Dravidian Languages (Londinii: Routledge, 1998) pp. 270-297
  • P. S. Subrahmanyam, Descriptive Grammar of Gondi. Annamalainagar: Annamalai University, 1968

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Christianus Lassen, Institutiones linguae Pracriticae (Bonnae, 1837) textus appendix p. 13.
  2. 2 713 790 secundum censum Indicum anni 2001; 2 600 000 anno circiter 1997 secundum Ethnologue.