Lingua Insubris

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Lingua Insubris[1] in Ducatu Mediolani, vel Langobardia Occidentalis primaria est; quam ob rem etiam dicitur Mediolanensis, Langobarda Occidentalis, Cisabduana.[2] Litterae insubres tertio decimo saeculo oriuntur per Bonvicinus de la Ripa at consecutae sunt ad apicem saeculis XVIII et XIX per? Carolus Maria Maggi (comoediographus) et Carolus Porta (poëta); continuat usque ad hodie cum magnis auctores. Per XX saeculum, conscientia linguae minuit propter magis magisque impositionem Linguae Italicae in sermonem cotidianum, et causa vehementis migratio de aliis Italiae regionis; attamen Insubris est ahuc intellecta a circa tertia parte populationis loci, maxime in parvis pagis. Dialectus Mediolanensis est sermo litterarius Linguae Insubris.

Dialecti? Linguae Insubris sunt multiplices. Lingua Insubris est omnis divisa in partes quattuor, secundum scientia linguistica: Langobardus Alpinus, Langobardus Praealpinus Occidentalis, Langobardus Meridionalis Occidentalis, Magnus Mediolanensis. Sed index traditionalis? est differens,? propter divisio per causas historicas: Mediolanensis vel Meneghinus, Bustensis-Legnanensis, Brianteus, Comensis-Leucensis, Ticinensis, Varesinus vel Bosinus, Langobardus Alpinus, Langobardus Meridionalis Occidentalis.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Insubris est adiectivus de Insubribus gentibus.
  2. Ab Italico linguista Clemens Merlo: ex cis + Abdua.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • A.A. V.V.? 2003. Parlate e dialetti della Lombardia: Lessico comparato. Mediolani: Mondadori.
  • Rognoni, Andrea. 2005. Grammatica dei dialetti della Lombardia. Oscar Mondadori.