Humanus Cultus Sericae

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Humanus Cultus Sericae, in regione Serica ad solis ortum sita, unam ex humanis ostendit culturis veterrimis[1][2] quae continue exsistit.

Iam temporibus antiquis Sinae[3] seu Seres celebri erant apud Romanos, ob textum sericum importatum.[4] Saeculo II p.C.n. Claudius Ptolemaeus geographus Romanus tabulam geographicam Sericam regionem sic descripsit: "ad fines orbis nobis cogniti sitam," ubi Sinae aliaeque gentes habitabant.[5]

Fontes[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. What Is a Culture?
  2. Britannica History of China.
  3. Seres: Horatius, Carmina 1.12; Ammianus Marcellinus, Res gestae 23.6.67. Sinae: Ptolemaeus, ibid.
  4. Periplus Maris Erythraei 64; Pausanias, Descriptio Graeciae 6.26.6-7; Ammianus Marcellinus, ibid.
  5. Ptolemaeus, Geographia 7.5 et alibi.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Libri antiquiores
  • Theophilus Sigefridus Bayer, De horis Sinicis et cyclo horario commentationes: accedit ... parergon Sinicum de calendariis Sinicis ubi etiam quaedam in doctrina temporum Sinica emendantur. Petropoli, 1735 (Textus apud Google Books)
  • Georg Bernhard Bilfinger, Specimen doctrinae veterum Sinarum moralis et politicae. Francofurti ad Moenum, 1724 (Textus apud Google Books) (Textus apud Google Books)
  • Philippus Couplet, Tabula chronologia monarchiae Sinicae. Viennae, 1703 (Textus apud Google Books) (Textus apud Google Books)
  • Johann Burkhard Mencke, Jacob Friedrich Reimmann, Historia philosophiae Sinensis nova methodo tradita. Brunsvigae, 1727 (Textus apud Google Books)
  • Andreas Müllerus, Hebdomas observationum de rebus Sinicis. Coloniae Brandenburgicae, 1674 (Textus apud Google Books)
  • Franciscus Noel, Philosophia Sinica. Pragae, 1711 (Textus apud Google Books)