Jump to content

Vladimirus Jankélévitch

E Vicipaedia
Monumentum Vladimiri Jankélévitch Lutetiae

Vladimirus Jankélévitch (natus Avarici die 31 Augusti 1903 et mortuus Lutetiae 6 Iunii 1985) fuit philosophus et musicologus Francicus.

In familia Aschenatis natus fuit Alumnus Scholae Normalis Superioris[1] et anno 1923, Henricum Bergson scit et anno 1936, professor Universitatis Tolosanae deinde Insulensis factus fuit. Dum secundum bellum mundanum fit, Jankélévitch oppressus sub regimen Nazismi ratione ethnous Iudaei sed Repugnationem Francicam participavit. Post secundum bellum mundanum, ab anno 1951 ad annum 1979, professor Universitatis Parisiensis philosophiae moralis factus fuit.

Scelera Nazismi crimen contra humanitatem iudicavit at etiam bellum ab Israël oppositus fuit.

Oprae

[recensere | fontem recensere]
  • Henri Bergson (anno 1931)
  • L'ironie (anno 1936)
  • L'alternative (anno 1938)
  • Du mensonge (anno 1942)
  • Traité des vertus (anno 1949)
  • La Mort (anno 1966)
  • Le Je-ne-sais-quoi et presque rien (anno 1980)
  • Le paradoxe de la morale (anno 1981)

Notae

[recensere | fontem recensere]

Nexus externi

[recensere | fontem recensere]
Vicimedia Communia plura habent quae ad Vladimirus Jankélévitch spectant.
Receptum de "https://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Vladimirus_Jankélévitch&oldid=3966216"