Vincentius Petrocelli
Obitus: 2 Februarii 1896; Neapolis
Patria: Regnum Italiae
Familia
Vincentius Paschalis Angelus Petrocelli (natus die 6 Iulii 1823; mortuus die 2 Februarii 1896) fuit pictor Italicus ex Regno Utriusque Siciliae, notus ob picturas historicas, effigies, et scenas generis humani.
Vita
[recensere | fontem recensere]Petrocelli natus edt Cerbarii in oppido die 6 Iulii 1823, tempore quo regio pars erat Regni Utriusque Siciliae. Studium artis pingendi Neapoli suscepit sub ductu magistri Dominici Morelli.
Ab anno circiter 1850 Petrocelli exstitit pictor activus. Ob opera historica celebritatem adeptus est, sed etiam effigies virorum feminarumque necnon scenas cotidianae vitae pinxit (Cfr. Angelo de Gubernatis, Dizionario degli artisti italiani viventi, Florentiae, 1889, p. 371).
Eum Academia Artium Bellarum Neapolitana professorem honorarium renuntiavit, simulque aliae academiae eum honoraverunt. Rex Ferdinandus II fuit protector eius et anno 1855 patrocinium officiale ei praebuit (cfr. Archivum Regni Neapolis, Fondo Real Casa, Registrum n. 48).
Familia
[recensere | fontem recensere]Achilles Petrocelli et Arturus Petrocelli, eius filii, viam patris sequentes, etiam pictores fuerunt.
Stilus
[recensere | fontem recensere]Vincentius Petrocelli inter elegantissimos saeculi undevicesimi artifices realismi academici Italici numeratur, qui maiestatem picturae historicae cum valida facultate narrandi et subtili sensu luminis, propria traditioni meridionali Italicae, coniungere valuit. Opera eius, in Schola Neapolitana alte radicata sed simul ad influxus Europaeos aperta, artem summam ostendit tam in compositione quam in elegantia singularum partium. Petrocelli excellit in repraesentatione materiarum—serici, armaturarum, marmorearum superificierum—et in usu luminis, quod non tantum elementum descriptivum, sed etiam instrumentum dramaticum adhibet. Affectus evocare sine nimia emphasi potest, scaenas multiplici structura componens dum semper aequilibrium artis servat. Huiusmodi ingenium eius picturam inter eruditum academicismum et vividam narrationem collocat. Picturae praeclarae Petrocellii soliditate plastica figurarum, temperata scaenarum theatralitate et psychologica personarum subtilitate praestant, quas aliquatenus quaesitiones veristicas posteriores anticipare possunt. In hodierna revaluatione Scholae Neapolitanae, Petrocelli ut figura centralis iterum emergit, dignus qui recludatur, eiusque sensus figurativus altus collectiones museorum necnon privatorum percutere valet.