Veris dulcis in tempore (CB 159)
| Veris dulcis in tempore (CB 159) | |
|---|---|
| Numerus | CB 159 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Veris dulcis in tempore” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLIX reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est celebratio veris et adventus amoris, ubi natura florens mentes iuvenum ad delectationes invitat. Poeta scaenam pastoralem describit in qua virgines, sicut Iuliana, sub arboribus versantur et carmina diis canunt.[1]
Argumentum carminis necessitatem amandi extollit, nam qui amore caret tempore verno, "vilior" habetur. Textus desinit in voto erotico poetae, qui puellam cupitam in nemore amplecti et osculari exoptat, exprimens laetitiam et vigorem vitae goliardicae.[1]
Investigatio critica
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, circa annum MCLV compositum, inter simplicissima ac subtilissima carmina amatoria numeratur. In eo praecipue refectorium sive versus intercalaris doctrinam amoris comiter exculti plane exprimit, qua amor habetur altissima animi experientia, tantum nobilibus ingeniis concessa. Argumentum huiusmodi, quod ad ethicam curialem pertinet, saepius in codice Burano recurrit, sicut in carminibus CXXXVI, CXLIII et CXCI animadverti potest. In contextu philologico, nomen Iuliana in textu adhibitum pro persona ficta ac usitata habendum est. Quamquam hoc nomen in litteris saeculi XII non raro occurrit, a traditione classica alienum videtur, proprietates potius coetaneas carminis indicans. [2]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]Analysim palaeographicam carminis cuius titulus est Veris dulcis in tempore (CB 85/159), quod est cantio strophica cum carmine intercalari (refrain), fontes manuscripti nonnulli praebent, inter quos Codex Buranus (München, Clm 4660, ff. 36v et 64r) et codex Scorialensis (El Escorial, z.ii.2, f. 287r) eminent. In codice Scorialensi (E), notatio diastematica invenitur, quamvis valde approximativa sit et scriptura posteriore, quae "probatio pennae" dicitur, partim obtecta. Haec notatio, lineis rasis sed sine rigo colorato exarata, dispositionem neumularum puriter relativam exhibet. Quamvis in codice E claves (C et F) appareant, interpretatio paleographica docet positionem notarum non rigide rigis adhaerere; immo, melodia videtur structuram "Barform" (ααβγ) sequi, ubi carmen intercalare partem melodiae strophae (βγ) variatam resumit. [3]
In codice Burano (B), contra, structura melica simplicior et antiquior apparet, quae formam litanicam praebet. Palaeographice notandum est usum melismatum conclusivorum in prioribus versibus, ubi numerus notarum longitudini versuum sequentium respondet. In codice E, investigatio accurata neumarum — subtractis digitaliter litteris superpositis — revelat praesentiam signorum sicut clivis, virga liquescens, et quilisma, quae subtilitates vocis in prolatione indicant. Haec diversitas inter fontes B et E suggerit evolutionem stili: dum B antiquiorem modum servat, codex E melodiam recentiorem et magis structuratam (Barform) exhibet, fortasse ab amanuense monasterii Silensis (Silos) exaratam, ubi elementa contingenta et loci propria textui addita sunt. [4]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 155-186.
- ↑ Rossi, 2006, pp. 275
- ↑ Roccheggiani, Matteo. "Veris dulcis in tempore (cb 85/159)". Examen apium
- ↑ Roccheggiani, Matteo. "Veris dulcis in tempore (cb 85/159)". Examen apium
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4