Veni, veni, venias
| Veni, veni, venias | |
|---|---|
| Numerus | CB 174 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Veni, veni, venias” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXXIV (174) reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est celeberrima invocatio ad personam amatam, ubi amator impatiente adventum puellae postulat. Textus simplicitate sua et rythmo se distinguit, praesertim propter verba onomatopoeica in prima stropha ("nazaza trillirivos"), quae fortasse sonos instrumentorum musicorum vel laetitiam immoderatam imitantur.[1]
In sequentibus strophis, auctor pulchritudinem femineam laudat, utens comparationibus classicis sicut rosa rubicundior et lilio candidior ad decus vultus celebrandum. Carmen est exemplum purum lyricae goliardicae, ubi ardor amatorius cum formulis poeticis vividis miscetur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4