Vedastus Franciae (Dux Aurelianensis)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Haec pagina nondum stipula est. Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:

Titulus in primo exordio typis crassioribus repetitus
Comprehensio (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat
Nexus extra-Vicipaedianus (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret
Nexus interni caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; categoriae caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); pagina annexa apud Wikidata (aut formula {{Nexus absunt}})
Cetera hac encyclopaedia digna, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

Interpretationes vernaculae
Vedastus Franciae, Dux Aurelianensis

Vedastus Johannes Baptista Franciae, Dux Aurelianensis (Francogallice: Gaston Jean Baptiste de France, Duc d'Orléans) (25 Aprilis 1608 Fonti Bleaui? - 2 Februarii 1660 Blesis) fuit tertius filius Henrici IV regis Franciae et Mariae Medicis uxoris fuit. Propterea frater veterior suus Ludovicus XIII et Ludovici XIV Vedastus ipse patruus erat et appellatione solemni in curia regia dominus meus (Francice monsieur) nominatus est.

Natus dux Andegavorum Vedastus ducamina? Aurelianensem Carnotenaeque et comitatum Blesarum anno 1626 eo tempore nuptiarum primarum accepit. Post conubii nonas menses uxor prima, Maria Borbonia, Ducissa Monpenserii, dives ducum Guisii heres, filiam genuit, sed mox postea mater mortua est. Filia autem Anna Maria Ludovica Aurelianensis crevit? factaque praeclara mulier est, heroina Fundae (Francice la Fronde) et patruelis Ludovici XIV. Anno 1632, Vedastus duxit in matrimonium uxorem secundam Margaritam Lotharingiae, quae ei peperit quattuor filias et unum filium. Filius solus et una e filiis in infantia mortui sunt.

Variis temporibus Vedastus in coniuratione contra curiam regiam et consuasores Cardinales Richelieu et Mazarin erat, tunc recedebat in exilium, et postea item frequenter reconciliabat. Anno 1652, novissimum exilium erat domesticum ob bellum civile Fundae, et ibidem in exilio Blesis mortuus est anno 1660. Duce mortuo, titulos Philippus frater Ludovici XIV possedit.