Vacillantis trutine
Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.| Vacillantis trutine | |
|---|---|
| Numerus | CB 108 |
| Auctor | Petrus Blesensis |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Vacillantis trutine” est initium carminis a Petro Blesensi Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CVIII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, Petro Blesensi attributum, psychologicum certamen inter Rationem et Amorem (sive Dionem) describit. Auctor metaphora trutinae utitur ad exprimendam mentis haesitationem inter vitam scholasticam, studiis deditam, et illecebras amatorias puellae, nomine Florulae, quae animum ad delicias Venerias trahit.[1]
Argumentum lyricum poeticam goliardicam perfecte illustrat, ubi scholaris fatetur se perire prudens, videlicet sciens pericula amoris sed non valens eis resistere. In fine carminis, Ratio ab Amore superata videtur, dum poeta exilium scholasticum repudiat ut imperium Veneris sequatur, confirmans certamen inter officium et voluptatem in litteris medii aevi saepissime disputatum.[1]
Investigatio critica
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, inter celeberrima totius collectaneis numeratum, psychologicum scholastici discidium depingit, qui inter officii conscientiam et amoris illecebras aestuans dubitat. Primum mentis fluctuantis simulacrum, quod etiam in carmine septuagesimo reperitur, poetam medievalem ad auctoritatem Maronis referre videtur. In duodecim enim libro Aeneidos vates Romanus variis curis animum in contraria rapi describit, quod argumentum auctor noster ad proprium statum trepidum accommodat.[2]
Sententia qua poeta se vivum vidensque perire fatetur, non solum doloris intensionem sed etiam mentis lucide consciae statum exprimit. Quae locutio aperte Terentianam comoediam, nominatim Eunuchum, resonat, ubi amans prudens sciensque in amorem exardescit. Haec antithesis inter vitam et mortem symbolicam in Bibliis quoque radicatur, praesertim in Libro Iob, ubi mens cogitationibus variis in diversa rapi dicitur, quo fit ut scholastici dubitatio pondus morale ac paene metaphysicum acquirat.[3]
Ad fragilitatem condicionis humanae illustrandam, auctor metaphoram parvae navis adhibet, quae vento aestuque contrariis impulsa neutri obsequi valet. Imago haec ex Ovidianis Metamorphoseon libris hausta est, ubi gemina vis naturae incertam carinam torquet. Denique, in carminis parte posteriore, cum somnus et puellae labra celebrantur, auctor ad technicam sic dicti placer decurrit, quae in laudatione mulieris secundum canonem litterarum medii aevi saepissime adhibetur.[4]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 101-122a.
- ↑ Rossi, 2006, pp. 285
- ↑ Rossi, 2006, pp. 285
- ↑ Rossi, 2006, pp. 285
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Rossi, Petrus Victorius, red. ( []). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4