Usor:Rossanofragale/Historiographia latina

Secundo punico bello flagrante, Quintus Fabius Pictus et Lucius Cincius Alimentus graece annales, ex historicis graecis, ut Timaeo, haud pauca trahentes, scripserunt, nec quisquam usque ad II saeculum a.C.n. latine scripsit, cum Cato Origines suas in lucem dedit. Inter vero Graecos, eo saeculo Polybius de ascensu Romanorum ad maximum capta Graecia imperium scripsit. Historias tamen Sallustius, Livius, Juliusque Caesar primo saeculo a.C.n. scripserunt. Si Caesar in commentariis suis unam tantum rem narrare constituit, cetera autem opera, quae sibi historiam universalem narrare proposuerant, saepe a fabula qua Urbem condita esse fama erat initium fecerunt. Quae insequentes auctores aevi Principatus, ut Tacitus et Suetonius, exemplaria habuerunt ad suas historias scribendas.

Ante secundum bellum Punicum (218–201 a.C.n.), historiographia Romae nulla erat, sed conflictus civilizationum quem implicabat magnum incitamentum historiographiae praebuit, quem a duobus senatoribus (et belli participes), Quinto Fabio Pictore et Lucio Cincio Alimentu, qui "conditores" historiographiae Romanae haberi possunt, susceperunt. Ambo auctores — quorum opera tantum in fragmentis supersunt — Graece, non Latine, scripserunt. Una ex causis huius electionis linguae erat desiderium favorem Graecorum adipiscendi, inter quos erant auctores pro-Carthaginienses. Praeterea, Graeca lingua satis evoluta habebatur pro argumento tam serio quam historia, dum, secundum quosdam auctores, prosa Latina in statu minus evoluto manebat. [[Categoria:Litterae Latinae]]