Usor:Pippobuono/praeparatio
Utilia
[recensere | fontem recensere]Ad civitates
[recensere | fontem recensere]{{Capsa urbis Vicidatorum}}
{{Capsa subdivisionis Vicidatorum}}
[[ecclesia (aedificium)|ecclesia]]
{{Fontes geographici}}
Ad homines
[recensere | fontem recensere]{{Capsa hominis Vicidatorum}}
* {{CathHierBishop|}}
{{Archiepiscopi Friburgenses}}
{{Fontes biographici}}
Archidioecesis Aquensis in Gallia (-Arelatensis)
[recensere | fontem recensere]Archidioecesis Aquensis in Gallia (Francogallice Archidiocèse d'Aix-en-Provence et Arles) est archidioecesis Ecclesiae Latinae Catholicae Romanae in Francia, cuius sedes Aquarum Sextiarum est. Dicitur iam saeculo primo dioecesim conditam esse. Ab anno 1801 ad annum 1822, praefecturas Ostiae Rhodani et Vari complectebatur. Ab anno 1822, tantum tres ex quattuor circumscriptiones Ostiae Rhodani complectebatur: Aquas Sextias, Arelate, et Istres. Ab anno 1822 ad annum 2002, Archiepiscopus Aquensis titulos Archiepiscopi Arelatensis et Archiepiscopi Ebredunensis sustinuit. Ab anno 2002, solum titulum Archiepiscopi Arelatensis tenet, titulo Archiepiscopi Ebredunensis ab Episcopo Vapincensi tenendo. Titulus archiepiscopi est archiepiscopus Aquensis in Gallia - Arelatentis. Ab anno 2002, dioecesis Aquensis suffraganea Archidioecesis Metropolitanae Massiliensis est et sub provincia ecclesiastica Massiliensi cadit.
Ecclesia cathedralis
[recensere | fontem recensere]
Ecclesia cathedralis Sancto Salvatori dicata in Aquis Sextiis, sedes archidioecesis est.
Notae
[recensere | fontem recensere]Nexus externi
[recensere | fontem recensere]| Vicimedia Communia plura habent quae ad Archidioecesem Aquensem in Gallia spectant. |
| Situs geographici et historici: |
- "Archidioecesis Aquensem in Gallia" e The Hierarchy of the Catholic Church (situs a Davide M. Cheney elaboratus) (Anglice)
|
Haec stipula ad Ecclesiam Catholicam Romanam spectat. Amplifica, si potes! |
Ad formulam
[recensere | fontem recensere]Vide etiam
[recensere | fontem recensere]Episcopi Dioecesis Osnabrugensis, a saeculo XI usque ad annum 1802 ut Comites-Episcopi et etiam rectores Principatus Osnabrugensis.
|
Bernardus Boll (1827-1836) • Ignacius Antonius Demeter (1836-1842) • Hermannus de Vicari (1843-1868) • sedes vacans (1868-1882) • Ioannes Baptista Orbin (1882-1886) • Ioannes Christianus Roos (1886-1896) • Georgius Ignatius Komp (1898) • Thomas Nörber (1898-1920) • Carolus Fritz (1920-1931) • Conradus Gröber (1932-1948) • Wendelinus Rauch (1948-1954) • Eugenius Victor Paulus Seiterich (1954-1958) • Hermannus Schäufele (1958-1977) • Anscharius Saier (1978-2002) • Robertus Zollitsch (2003-2013) • Stephanus Burger (2014-) | |
!!
Osnabrugensis Categoria:Dioecesis Osnabrugensis {{Attributio|de|Liste der Bischöfe von Osnabrück|247761516}}
Raymondus Aron, Raymond Aron (Lutetiae 14 Martii 1905 natus; eadem civitate 17 Octobris 1983 mortuus) fuit philosophus, sociologus, politologus, historicus et diurnarius Francicus.
Biographia
[recensere | fontem recensere]Initio amicus et condiscipulus Ioannis Pauli Sartre et Pauli Nizan in Schola Normali Superiore, ardens liberalismi fautor, contra ambitum intellectualem pacifisticum qui dominabatur, factus est. In opere suo celeberrimo, L'Opium des intellectuels, caecitatem et complicitatem intellectualium erga regimina communistarum denuntiavit.
Triginta annos, Aron scriptor editorialis pro diurno Le Figaro fuit. Postremis annis apud L'Express laboravit. Anno 1978, periodicum intellectuale Commentaire condidit, ut principia, quae democratiam liberalem sive societatem liberalem regere debent, defenderet et illustraret. Hoc conatum, alia perspectiva et alio titulo continuans, ad periodicum Contrepoint contulit, a tribus studentibus Sciences Po mense Maio 1970 conditum.
Il enseigne pendant trente ans, notamment à l'Institut d'études politiques de Paris et à l'École des hautes études en sciences sociales et devient titulaire de la chaire de « Sociologie de la civilisation moderne » au Collège de France en 1970. Il est un commentateur reconnu de Marx, Clausewitz, Kojève et Sartre.
Grâce à des compétences et des centres d'intérêt multiples (en économie, sociologie, philosophie, relations internationales, géopolitique), il se distingue et acquiert une grande réputation auprès des intellectuels. Ses convictions libérales et atlantistes lui attirent de nombreuses critiques venant des partisans de la gauche et de la droite. Il garde néanmoins tout au long de sa vie un ton modéré[1].
Il est élu en 1963 à l'Académie des sciences morales et politiques[2].
Le Formula:Date, il meurt d'une crise cardiaque à l'âge de 78 ans, alors qu'il quitte le palais de justice de Paris, situé dans le [[4e arrondissement de Paris|Formula:4e arrondissement]], après avoir témoigné en faveur de Bertrand de Jouvenel lors du procès qui oppose ce dernier à Zeev Sternhell[3].
Il est inhumé dans le caveau familial du cimetière du Montparnasse (division 24)[4].
Opera
[recensere | fontem recensere]Ouvrage conservé à la Bibliothèque de sciences humaines et sociales Paris Descartes-CNRS.
Les œuvres complètes de Raymond Aron ont été établies par Perrine Simon et Élisabeth Dutartre aux éditions Julliard avec la Société des amis de Raymond Aron en 1989.
- La Sociologie allemande contemporaine, Paris, Alcan, 1935
- Introduction à la philosophie de l'histoire. Essai sur les limites de l'objectivité historique, Paris, Gallimard, 1938
- Essai sur la théorie de l'histoire dans l'Allemagne contemporaine. La philosophie critique de l'histoire, Paris, Vrin, 1938
- L'Homme contre les tyrans, New York, La Maison française, 1944
- De l'armistice à l'insurrection nationale, Paris, Gallimard, 1945
- L'Âge des empires et l'Avenir de la France, Paris, Défense de la France, 1945
- Chroniques de guerre. « La France Libre », 1940-1945, Gallimard, 1945
Rassemble les trois livres précédents. Nouvelle édition avec introduction de Jean-Marie Soutou et appareil critique de Christian Bachelier, Gallimard, 1990. - Les Français devant la Constitution (en collaboration avec Francis Cleirens), Paris, Défense de la France, 1946
- Le Grand Schisme, Paris, Gallimard, 1948
- Les Guerres en chaîne, Paris, Gallimard, 1951
- La Coexistence pacifique. Essai d'analyse, Paris, Monde nouveau, 1953
Sous le pseudonyme de « François Houtisse », signalé par Boris Souvarine[5]. - L'Opium des intellectuels, Paris, Calmann-Lévy, 1955
- Polémiques, Paris, Gallimard, 1955
- La Tragédie algérienne, Paris, Plon, 1957
- Espoir et peur du siècle. Essais non partisans, Paris, Calmann-Lévy, 1957
- L'Algérie et la République, Paris, Plon, 1958
- La Société industrielle et la Guerre suivi d'un Tableau de la diplomatie mondiale en 1958, Paris, Plon, 1959
- Immuable et changeante. De la IVe à la Ve République, Paris, Calmann-Lévy, 1959
- Dimensions de la conscience historique, Paris, Plon, 1961
- Paix et guerre entre les nations, Paris, Calmann-Lévy, 1962
- Le Grand Débat. Initiation à la stratégie atomique, Paris, Calmann-Lévy, 1963
- Dix-huit leçons sur la société industrielle, Paris, Gallimard, 1963
- La Lutte des classes, Paris, Gallimard, 1964
- Essai sur les libertés, Paris, Calmann-Lévy, 1965
- Démocratie et Totalitarisme, Paris, Gallimard, 1965
- Trois essais sur l'âge industriel, Paris, Plon, 1966
- Les Étapes de la pensée sociologique, Paris, Gallimard, 1967
- De Gaulle, Israël et les Juifs, Paris, Plon, 1968
- La Révolution introuvable. Réflexions sur les événements de mai, Paris, Fayard, 1968
- Les Désillusions du progrès, Paris, Calmann-Lévy, 1969
- D'une sainte famille à l'autre. Essai sur le marxisme imaginaire, Paris, Gallimard, 1969
- De la condition historique du sociologue, Paris, Gallimard, 1971
- Études politiques, Paris, Gallimard, 1972
- République impériale. Les États-Unis dans le monde (1945–1972), Paris, Calmann-Lévy, 1973
- Histoire et dialectique de la violence, Paris, Gallimard, 1973
Ce livre, qui est un commentaire de la Critique de la raison dialectique de Sartre, fait l'objet d'une analyse par son ancien éditeur Pierre Verstraeten, professeur à l'ULB : L'Anti-Aron, Éditions de la Différence, 2008). - Penser la guerre, Clausewitz, 2 vol., Paris, Gallimard, 1976
- Plaidoyer pour l'Europe décadente, Paris, Robert Laffont, 1977
- Le Spectateur engagé, entretiens avec Jean-Louis Missika et Dominique Wolton, Paris, Julliard, 1981, 342 pages avec présentation finale de Jean-Louis Missika et Dominique Wolton. Bibliographie des principaux ouvrages, articles et pamphlets de Raymond Aron, p. 333-339.
- Mémoires. 50 ans de réflexion politique, Paris, Éditions Julliard, 1983, 1082Formula:Nb p.
À titre posthume
[recensere | fontem recensere]- Les Dernières Années du siècle, Paris, Julliard, 1984
- Études sociologiques, Paris, PUF, 1988[6]
- Une histoire du Formula:S-, anthologie, Paris, Plon, 1996
- Formula:Ouvrage
- Le Marxisme de Marx, Paris, Fallois, 2002 ISBN 2-87706-423-9 ; rééd. poche, 1082Formula:Nb p., Paris, 2004 ISBN 2-253-10800-6
- De Giscard à Mitterrand : 1977-1983, éditoriaux parus dans L'Express, préface de Jean-Claude Casanova, Paris, Fallois, 2005, 895Formula:Nb p. ISBN 2-87706-570-7
- Essais sur la condition juive contemporaine, Paris, Tallandier, 2007.
- Liberté et égalité (cours au Collège de France), Paris, Éditions de l'École des hautes études en sciences sociales, 2013
- Formula:Ouvrage.
- Critique de la pensée sociologique : Cours au Collège de France (1970-1971 et 1971-1972), 2023, Éditions Odile Jacob, ISBN 978-2738157652,
- Leçons sur l'histoire : Cours au Collège de France (1972-1973 et 1973-1974), 2023, Éditions De Fallois.
- L'Europe selon Aron, recueil de textes de Raymond Aron, textes choisis et préfaces par Joël Mouric, Paris, Calmann-Lévy, coll. Bibliothèque Raymond Aron, 400 p., 2024 ISBN 978-2702189603
- Aron, critique de Sartre : Textes rassemblés et commentés par Perrine Simon-Nahum, Paris, Calmann-Lévy, coll. Bibliothèque Raymond Aron, 350 p., 2025 ISBN 978-2702191644
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Formula:Article.
- ↑ Formula:Lien web.
- ↑ Formula:Lien web, fiche de présentation.
- ↑ Formula:Lien web
- ↑ Formula:Lien web.
- ↑ Formula:Article
Nexus externi
[recensere | fontem recensere]| Vicimedia Communia plura habent quae ad Raymondum Aron spectant. |
| Lexica biographica: • |
Categoria:Agnostici Categoria:Politologi Categoria:Sectatores Franciae liberae Categoria:Diurnarii Franciae Categoria:Professores apud Collegium Franciae Categoria:Scriptores Franciae Categoria:Socii Academiae Scientiarum Moralium et Politicarum Categoria:Socii Academiae Artium et Scientiarum Americanae Categoria:Professores Scholae Studiorum ad Scientias Sociales Superiorum (Lutetia) Categoria:Professores Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis Categoria:Philosophi Categoria:Alumni Lycei Condorcet Categoria:Alumni Scholae Normalis Superioris (Lutetia) Categoria:Sociologi
Wendelinus (Theodisce Wendelin) est sanctus Ecclesiae Catholicae Romanae, die 21 Octobris veneratus, qui in Christianisatione Rhenaniae et Palatinatus et praesertim septentrionalis Saraviae participavit. Persona virtuosa, popularis et agricola, originis Scoticae vel Hibernicae, nobilis et divitis stirpis, nihilominus eremita, peregrinus, agricola, pastor, deinde monachus factus est, antequam munus abbatis Abbatiae Theulegii occupavit. Sanctus Wendelinus patronus pastorum, segetum et pecorum, et postea omnium animalium domesticorum (vaccarum, gallinorum, canum, felium, etc.) est.
cf fr.wikipedia
Secundum fabulam, Sanctus Vandalinus filius erat Frochardi et Evelinae regiorum coniugum Scotorum. Iuvenis, coronam et voluptates mundi repudiavit et Deo in paupertate et obscuritate servire constituit. Romam aliaque loca peregrinationis ut peregrinus visitavit, deinde aliquamdiu ut eremita in regione Westrich Episcopatus Trevirensis vixit, domino manerii serviens, primum ut subulcus, deinde ut pastor boum, et denique ut pastor ovium. Postea, abbas Monasterii Tholey electus et a Severino Episcopo Trevirensi anno 517 consecratus est. Anno 607 mortuus est et prope casam ubi antea ut eremita vixerat sepultus est. Oppidum Sancti Wendel ibi conditum est propter multas peregrinationes saeculi XIV. In calendariis, Sanctus Wendelinus diebus XX, XXI, vel XXII Octobris celebratur. Patronus pastorum et gregum veneratur. Vitae antiquissimae quas Bollandistis notae sunt ad saeculum XV pertinent. Utrum fundamentum historicum habeant vehementer dubium est.
Fontes
[recensere | fontem recensere]Acta Sanctorum. Oct. T. IX, p. 342–351. – Stadler, Heiligen- Lex. V, 776. – (Stramberg,) Rhein. Antiquarius, 2. Abth., 2. Bd., S. 481 bis 491.
cf. ADB:Wendelinus der Heilige de.wikisource.org Categoria:Sanctus catholicus



