Jump to content

Usor:Pippobuono/praeparatio

E Vicipaedia

Ad civitates

[recensere | fontem recensere]

{{Capsa urbis Vicidatorum}}

{{Capsa subdivisionis Vicidatorum}}

[[ecclesia (aedificium)|ecclesia]]

{{Fontes geographici}}

{{Capsa hominis Vicidatorum}}

* {{CathHierBishop|}}

{{Archiepiscopi Friburgenses}}

{{Fontes biographici}}

Wikidata Pippobuono/praeparatio
Res apud Vicidata repertae:

Archidioecesis Aquensis in Gallia (Francogallice Archidiocèse d'Aix-en-Provence et Arles) est archidioecesis Ecclesiae Latinae Catholicae Romanae in Francia, cuius sedes Aquarum Sextiarum est. Dicitur iam saeculo primo dioecesim conditam esse. Ab anno 1801 ad annum 1822, praefecturas Ostiae Rhodani et Vari complectebatur. Ab anno 1822, tantum tres ex quattuor circumscriptiones Ostiae Rhodani complectebatur: Aquas Sextias, Arelate, et Istres. Ab anno 1822 ad annum 2002, Archiepiscopus Aquensis titulos Archiepiscopi Arelatensis et Archiepiscopi Ebredunensis sustinuit. Ab anno 2002, solum titulum Archiepiscopi Arelatensis tenet, titulo Archiepiscopi Ebredunensis ab Episcopo Vapincensi tenendo. Titulus archiepiscopi est archiepiscopus Aquensis in Gallia - Arelatentis. Ab anno 2002, dioecesis Aquensis suffraganea Archidioecesis Metropolitanae Massiliensis est et sub provincia ecclesiastica Massiliensi cadit.

Ecclesia cathedralis

[recensere | fontem recensere]
Ecclesia cathedralis Sancto Salvatori dicata.

Ecclesia cathedralis Sancto Salvatori dicata in Aquis Sextiis, sedes archidioecesis est.

    Nexus externi

    [recensere | fontem recensere]
    • Situs officialis (Francogallice)
    Vicimedia Communia plura habent quae ad Archidioecesem Aquensem in Gallia spectant.
    Situs geographici et historici:
    Ecclesia Catholica Romana

    Haec stipula ad Ecclesiam Catholicam Romanam spectat. Amplifica, si potes!

    Dioeceses et archidioeceses catholicae Franciae
    Provinciae ecclesiasticae Franciae

    Adiacensis . Agennensis . Albiensis . Ambianensis . Andegavensis . Aniciensis . Anneciensis . Apamiensis . Aquensis in Gallia . Argentoratensis · Atrebatensis–Bononiena–Audomarensis . Aturensis et Aquae Augustae . Augustodunensis . Aurelianensis . Auxitana . Avenionensis . Baiocensis-Lexoviensis . Baionensis . Bisuntina · Belfortiensis-Montis Beligardi . Bellicensis-Arsensis . Bellovacensis, Noviomensis et Silvanectensis . Bituricensis . Dioecesis Blesensis . Briocensis . Burdigalensis . Cadurcensis . Cameracensis . Camberiensis, Maurianensis et Tarantasiensis . Carcassonensis et Narbonensis . Carnutensis . Catalaunensis . Cenomanensis . Claromontana . Christoliensis . Constantiensis-Abrincensis . Corisopitensis . Diniensis-Reiensis-Sistariensis . Divionensis . Ebroicensis . Elnensis . Engolismensis . Evriensis-Corbiliensis-Exonensis . Foroiuliensis-Tolonensis . Gratianopolitana-Viennensis Allobrogum . Insulensis . Lemovicensis . Lingonensis . Lucionensis . Lugdunensis . Massiliensis . Meldensis . Metensis . Mimatensis . Molinensis . Montis Albani . Montis Pessulani . Nanceiensis-Tullensis . Nannetensis . Nemausensis . Nemptodurensis . Nicensis . Nivernensis . Parisiensis . Pictaviensis . Petrocoricensis . Pontisarensis . Portus Gratiae . Remensis . Rhedonensis . Rothomagensis . Rupellensis . Ruthenensis . Sagiensis . Sancti Claudii . Sancti Deodati . Sancti Dionysii in Francia . Sancti Flori . Sancti Stephani . Senonensis-Antissiodorensis . Suessionensis, Laudunensis et Sanquintinensis . Tarbiensis et Lourdensis . Tolosana . Trecensis . Turonensis . Tutelensis . Valentinensis-Diensis-Tricastinensis . Valleguidonensis . Vapincensis-Ebrodunensis . Venetensis . Versaliensis . Virodunensis . Vivariensis . Ordinariatus Militaris Galliae . Missio Galliae

    Categoria:Archidioecesis Aquensem in Gallia

    Episcopi Dioecesis Osnabrugensis, a saeculo XI usque ad annum 1802 ut Comites-Episcopi et etiam rectores Principatus Osnabrugensis.

    Tempus episcopatus Nomen Adnotationes Imago
    a 783 ad 20 Aprilis 804/805 Wiho I (sive: Wicho I)antea praefectus nuper conditi districtus missionalis Osnabrugensis
    a 805 ad 12 Aprilis 829Meginhardus
    829–845Gosvinus
    a 847 ad 11 Aprilis 860Gauzbertus
    a 860 ad 1 Februarii 887Egbertus
    a 887 ad 11 Maii 906Egilmarus
    906–918Bernardus I
    a 918 ad 14 Maii 949Dodo I
    a 949 ad 7 Novembris 967Drogo
    a 967 ad 31 Martii 978Ludolphus
    a 978 ad 12 Aprilis 996Dodo II978-980: Cuno antiepiscopus
    a 996 ad 27 Novembris 998Gonthierus
    a 998 ad 17 Februarii 1003Vodilulphus
    a 1003 ad 18 Iunii 1022Dietmarus
    a 1023 ad 10 Decembris 1027Meginherus
    a 1028 ad 10 Decembris 1036Gosmarus
    a 1036 ad 19 Aprilis 1052Albericus
    a 1052 ad 19 aut 20 Septembris 1068Benno I
    a 1068 ad 27 Iulii 1088Benno II
    Benno II epsicopus, scultpura a Hans Gerd Ruwe in Bad Iburg
    Benno II epsicopus, scultpura a Hans Gerd Ruwe in Bad Iburg
    1088–1093Marquardus
    a 1093 ad 21 Aprilis 1101Wiho II sive Guido
    a 1101 ad 13 Iulii 1109Iohannes I
    a 1109 ad 1 Ianuarii 1119Gottschalk von Diepholz
    Sepultura Episcopi Onasbrugensis Gottschalk.
    Sepultura Episcopi Onasbrugensis Gottschalk.
    1119–1137Detmardus1119–1125: Conradus (antiepiscopus)
    a 1137 ad 28 Iunii 1141Udo
    a 1141 ad 15 Iunii 1173Philippus a Katzenelnbogen1141: Veselus (antiepiscopus)
    1173–1190Arnoldus (Osnabrugensis)
    1190–1216Gerardus I ab Oldenburg-Wildeshausen
    1216–1224Adolphus Osnabrugensis
    1224–1226Engelbertus I ab IsenbergCum titulo principe-episcopo (1225-1803)
    1226–1227Otto I
    1227–1239Conradus I a Velber
    1239–1250Engelbertus I ab IsenbergRehabilitatus post supensionem
    1251–1258Bruno ab Isenberg
    1259–1264Balduinus (Rusle)
    1265–1269Vidufilius a Waldeck
    1270–1297Conradus II a Rietberg
    1297–1308Ludovicus a Ravensberg
    1309–1320Engelbertus II a Weyhe
    1321–1349Gaudfridus ab Arnsberg
    1350–1366Iohannes II Hoet
    1366–1376Melchior a Braunschweig-Grubenhagen
    1376–1402Theodoricus a Horne
    Episcopus Theodoricus a Horne
    Episcopus Theodoricus a Horne
    1402–1410Henricus III a Schauenburg-Holstein
    1410–1424Otto II a Hoya
    1424–1437Iohannes III a Diepholz
    1437–1442Ericus II a Hoya ut Ericus I (administrator)
    1442–1450Henricus II a Moers (administrator)
    1450–1454Albertus a Hoya (administrator)
    1454–1455Rudolphus a Diepholz
    1455–1482Conradus III a Diepholz
    Sculptura sepulcralis Conradi III Episcopi Osnabrugensis.
    Sculptura sepulcralis Conradi III Episcopi Osnabrugensis.
    1482–1508Konrad IV. von Rietberg
    1508–1532Erich von Braunschweig-Grubenhagenzentriert|80px|Erich von Braunschweig-Grubenhagen
    1532–1553Franz von Waldeckzentriert|80px
    1553–1574Johann IV., als Johann III. Bischof von Münster und als Johann II. Administrator von Paderbornzentriert|80px
    1574–1585Heinrich von Sachsen-Lauenburg, auch Heinrich III. von Bremenzentriert|80px
    1585Wilhelm von Schencking
    1585–1591Bernhard von Waldeck
    1591–1623Philipp Sigismund von Braunschweig-Wolfenbüttelzentriert|80px
    1623–1625 Eitel Friedrich von Hohenzollernzentriert|132x132px
    1625–1661Franz Wilhelm von Wartenbergzentriert|80px
    Nach dem Tode von Fürstbischof Franz Wilhelm galt die „immerwährende Kapitulation“, nach der abwechselnd ein katholischer und ein lutherischer Bischof aus dem Hause Braunschweig-Lüneburg gewählt werden sollte.
    1662–1698Ernst August I., Herzog zu Braunschweig und Lüneburg (lutherischer Fürstbischof)zentriert|80px
    1698–1715Karl Joseph von Lothringen (katholischer Fürstbischof)zentriert|80px
    1716–1728Ernst August II., Herzog zu Braunschweig und Lüneburg (lutherischer Fürstbischof)zentriert|80px
    1728–1761Clemens August I. von Bayern (katholischer Fürstbischof)zentriert|80px
    1764–1802Friedrich, Herzog zu Braunschweig und Lüneburg, Prinz von Großbritannien (lutherischer und letzter Fürstbischof)zentriert|80px
    1803–1827Karl von Gruben (leitender Weihbischof)zentriert|80px
    1830–1855Carl Anton Lüpke (leitender Weihbischof)zentriert|80px
    Mit Hildesheim vereinigt 1855–1857 unter Eduard Jakob Wedekin
    1857–1866 Paulus Melchers (später Erzbischof von Köln und Kardinal)zentriert|80px
    1866–1878Johann Heinrich Beckmannzentriert|80px
    Sedisvakanz 1878–1882
    1882–1898Bernhard Hötingzentriert|80px
    1899–1914Hubertus Voßzentriert|80px
    1914–1955Gulielmus Berningzentriert
    27. März 1957Franziskus Demannzentriert
    1957–1987Helmut Hermann Wittlerzentriert|80px
    1987–1995Ludwig Averkamp (später Erzbischof von Hamburg)
    1995–2023Franciscus Iosephus Bodezentriert
    seit 2024Dominicus Meier OSBzentriert|80px

    Bernardus Boll (1827-1836)Ignacius Antonius Demeter (1836-1842)Hermannus de Vicari (1843-1868) • sedes vacans (1868-1882) • Ioannes Baptista Orbin (1882-1886)Ioannes Christianus Roos (1886-1896)Georgius Ignatius Komp (1898)Thomas Nörber (1898-1920)Carolus Fritz (1920-1931)Conradus Gröber (1932-1948)Wendelinus Rauch (1948-1954)Eugenius Victor Paulus Seiterich (1954-1958)Hermannus Schäufele (1958-1977)Anscharius Saier (1978-2002)Robertus Zollitsch (2003-2013)Stephanus Burger (2014-)

     !!

    Osnabrugensis Categoria:Dioecesis Osnabrugensis {{Attributio|de|Liste der Bischöfe von Osnabrück|247761516}}

    Wikidata Pippobuono/praeparatio
    Res apud Vicidata repertae:

    Raymondus Aron, Raymond Aron (Lutetiae 14 Martii 1905 natus; eadem civitate 17 Octobris 1983 mortuus) fuit philosophus, sociologus, politologus, historicus et diurnarius Francicus.

    Initio amicus et condiscipulus Ioannis Pauli Sartre et Pauli Nizan in Schola Normali Superiore, ardens liberalismi fautor, contra ambitum intellectualem pacifisticum qui dominabatur, factus est. In opere suo celeberrimo, L'Opium des intellectuels, caecitatem et complicitatem intellectualium erga regimina communistarum denuntiavit.

    Triginta annos, Aron scriptor editorialis pro diurno Le Figaro fuit. Postremis annis apud L'Express laboravit. Anno 1978, periodicum intellectuale Commentaire condidit, ut principia, quae democratiam liberalem sive societatem liberalem regere debent, defenderet et illustraret. Hoc conatum, alia perspectiva et alio titulo continuans, ad periodicum Contrepoint contulit, a tribus studentibus Sciences Po mense Maio 1970 conditum.

    Il enseigne pendant trente ans, notamment à l'Institut d'études politiques de Paris et à l'École des hautes études en sciences sociales et devient titulaire de la chaire de « Sociologie de la civilisation moderne » au Collège de France en 1970. Il est un commentateur reconnu de Marx, Clausewitz, Kojève et Sartre.

    Grâce à des compétences et des centres d'intérêt multiples (en économie, sociologie, philosophie, relations internationales, géopolitique), il se distingue et acquiert une grande réputation auprès des intellectuels. Ses convictions libérales et atlantistes lui attirent de nombreuses critiques venant des partisans de la gauche et de la droite. Il garde néanmoins tout au long de sa vie un ton modéré[1].

    Il est élu en 1963 à l'Académie des sciences morales et politiques[2].

    Le Formula:Date, il meurt d'une crise cardiaque à l'âge de 78 ans, alors qu'il quitte le palais de justice de Paris, situé dans le [[4e arrondissement de Paris|Formula:4e arrondissement]], après avoir témoigné en faveur de Bertrand de Jouvenel lors du procès qui oppose ce dernier à Zeev Sternhell[3].

    Il est inhumé dans le caveau familial du cimetière du Montparnasse (division 24)[4].

    Envoi de R. Aron à Maurice Halbwachs sur La Sociologie allemande contemporaine, Paris, Alcan, 1935.
    Ouvrage conservé à la Bibliothèque de sciences humaines et sociales Paris Descartes-CNRS.

    Les œuvres complètes de Raymond Aron ont été établies par Perrine Simon et Élisabeth Dutartre aux éditions Julliard avec la Société des amis de Raymond Aron en 1989.

    À titre posthume

    [recensere | fontem recensere]

    Nexus externi

    [recensere | fontem recensere]
    Vicimedia Communia plura habent quae ad Raymondum Aron spectant.
    Lexica biographica:  

    Categoria:Agnostici Categoria:Politologi Categoria:Sectatores Franciae liberae Categoria:Diurnarii Franciae Categoria:Professores apud Collegium Franciae Categoria:Scriptores Franciae Categoria:Socii Academiae Scientiarum Moralium et Politicarum Categoria:Socii Academiae Artium et Scientiarum Americanae Categoria:Professores Scholae Studiorum ad Scientias Sociales Superiorum (Lutetia) Categoria:Professores Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis Categoria:Philosophi Categoria:Alumni Lycei Condorcet Categoria:Alumni Scholae Normalis Superioris (Lutetia) Categoria:Sociologi

    Wendelinus (Theodisce Wendelin) est sanctus Ecclesiae Catholicae Romanae, die 21 Octobris veneratus, qui in Christianisatione Rhenaniae et Palatinatus et praesertim septentrionalis Saraviae participavit. Persona virtuosa, popularis et agricola, originis Scoticae vel Hibernicae, nobilis et divitis stirpis, nihilominus eremita, peregrinus, agricola, pastor, deinde monachus factus est, antequam munus abbatis Abbatiae Theulegii occupavit. Sanctus Wendelinus patronus pastorum, segetum et pecorum, et postea omnium animalium domesticorum (vaccarum, gallinorum, canum, felium, etc.) est.

    cf fr.wikipedia

    Secundum fabulam, Sanctus Vandalinus filius erat Frochardi et Evelinae regiorum coniugum Scotorum. Iuvenis, coronam et voluptates mundi repudiavit et Deo in paupertate et obscuritate servire constituit. Romam aliaque loca peregrinationis ut peregrinus visitavit, deinde aliquamdiu ut eremita in regione Westrich Episcopatus Trevirensis vixit, domino manerii serviens, primum ut subulcus, deinde ut pastor boum, et denique ut pastor ovium. Postea, abbas Monasterii Tholey electus et a Severino Episcopo Trevirensi anno 517 consecratus est. Anno 607 mortuus est et prope casam ubi antea ut eremita vixerat sepultus est. Oppidum Sancti Wendel ibi conditum est propter multas peregrinationes saeculi XIV. In calendariis, Sanctus Wendelinus diebus XX, XXI, vel XXII Octobris celebratur. Patronus pastorum et gregum veneratur. Vitae antiquissimae quas Bollandistis notae sunt ad saeculum XV pertinent. Utrum fundamentum historicum habeant vehementer dubium est.

    Acta Sanctorum. Oct. T. IX, p. 342–351. – Stadler, Heiligen- Lex. V, 776. – (Stramberg,) Rhein. Antiquarius, 2. Abth., 2. Bd., S. 481 bis 491.

    cf. ADB:Wendelinus der Heilige de.wikisource.org Categoria:Sanctus catholicus