Ulmus ismaelis
Ulmus ismaelis est parva familiae Ulmacearum arbor florens, in Mexico meridiano nuperrime inventa, et solum in silvis ripariis per systema Mixteci Fluminis in Oaxaca septentrio-orientali endemica, ubi inter magnis saxis in vallibus calcareis crescere solet.
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Arbori, quae plus quam 15 m alta raro attingit, est aurantiacus cortex exfolians. Folia sunt ovata et coriacea, minus quam 9.6 cm longa et 4.6 cm lata, apice acuta, pinnatinervata, in brevibus (2–5 mm) petiolis; color a viride sordido ad fuscum dilutum variat. Flores, apetali, ordinantur ut breves racemi in ramunculis foliis carentibus, in pedunculis minus quam 7 mm longis sparsim fasciculatis. Fructus sunt samarae minus quam 22 mm ad 13 mm latae, basi ad pedicellum minus quam 4 mm longum decrescens, et mensibus Iunio Iulioque exuuntur.[1]
Cultus
[recensere | fontem recensere]Arbor coli non putatur.
Pestes et morbi
[recensere | fontem recensere]Scientia caret.
Etymologia
[recensere | fontem recensere]Appellatur planta ex Doctore Ioanne Ismael Calzada, botanista et conlectore, qui eam invenit.
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ C. A. Todzia et J. L. Panero (1998), "A new species of Ulmus (Ulmaceae) from southern Mexico and a synopsis of the species in Mexico." Brittonia 50(3):346.
 |