Jump to content

Thomas Hall

E Vicipaedia
Wikidata Thomas Hall
Res apud Vicidata repertae:
Nativitas: 1610; Vigornia
Obitus: 1665; Norton Regis
Patria: Anglia

Thomas Hall (natus Vigorniae circa 22 Iulii 1610; mortuus Norton Regis 13 Aprilis 1665) fuit clericus Anglicus, minister Presbyterianus, scholae magister, et prolixus scriptor. Per totam vitam suam in parochia Norton Regis Vigorniensis comitatus ministravit et docuit. Notus est ob scripta polemica et theologica, quibus orthodoxiam Presbyterianam defendit et sectas radicales, astrologiam, ac consuetudines populares oppugnavit. Post Actum Uniformitatis(en) anni 1662 eiectus, in paupertate obiit, sed bibliothecam suam, quam ipse fundaverat, paroeciae Norton Regis legavit.[1][2]

Vita

[recensere | fontem recensere]

Pueritia et educatio

[recensere | fontem recensere]

Thomas Hall natus est in parochia Sancti Andreae, Vigorniae, filius Ricardi Hall, pannarii, et uxoris eius Elizabethae, natae Bonner.[1] Educatus est in Schola Regia Vigorniensi sub Henrico Bright (obiit 1626), magistro suo temporis celeberrimo. Anno 1624, in Collegium de Balliolo Oxoniae, ut exhibitioner, matriculavit. Cum tutorem suum neglegentem invenisset, ad Collegium Pembrochiae, quod nuper fundatum erat, se transtulit, ubi sub Thoma Lushington, philosophiae doctrina insigni, studuit. Gradum Artium Baccalaurei die 7 Februarii 1629 suscepit.[1] Anno 1629 conversionem spiritualem expertus est, quam ipse in scriptis suis ut liberationem a statu Arminianismo reprobato descripsit.[3]

Ministerium Nortoni Regis

[recensere | fontem recensere]

In comitatum Vigorniensem reversus, Hall anno 1629 magister Scholae Grammaticae Liberae in Norton Regis factus est.[4] Insuper in duabus capellis parochiae Norton Regis praedicavit: primo in Wythall ad meridiem (1630–1635), deinde in Moseley ad septentrionem (1635–1640). Quamquam initio conformista erat, ob frequentationem lectionum Puritanarum Birminghamiae, Presbyterianus factus est. Tempore episcopatus Laudiani, Hall "innovationibus" restitit, recusaverat enim librum de ludis (Book of Sports) legere et iusiurandum episcoporum "Etcetera" suscipere.[4] Anno 1640 ad curam principalem Norton Regis promotus est, quam curam per bellum civile retinuit.[4]

Bellum Civile et Interregnum

[recensere | fontem recensere]

Tempore Belli Civilis Anglici, Hall, secundum Edmundum Calamy, “saepe spoliatus et quinquies incarceratus” est. Honores maiores, cum factio eius in potestate esset, recusavit. Anno 1652, gradum Baccalaurei in Theologia (B.D.) ab Universitate Oxoniensi accepit, ea condicione ut sermonem Latinum et sermonem Anglicum haberet.[1]

Quamquam Presbyterianus rigidus erat, consociationi Vigorniensi a Ricardo Baxter anno 1653 propositae non se iunxit, sed petitioni Vigorniensi pro retentione decimarum et ministerii stabilis subscripsit. Membrum activum et conditor presbyterii Kenilworth in comitatu Warwicensi factus est.[1][5] Foedus Sollemne et Pactum (Solemn League and Covenant) anni 1643 firmiter defendit, recusans iuramentum fidelitatis (Engagement) novo regimini Reipublicae Anglicae praestare.[3] Sub Interregno, Hall augmenta stipendii accepit, scilicet viginti libras mense Augusto anni 1655 et triginta libras mense Ianuario anni 1657.[6]

Eiectio et mors

[recensere | fontem recensere]

Post Restorationem, Hall per Actum Uniformitatis(en) anni 1662 eiectus est. In magna paupertate vixit, sed ab amicis et parochianis sustentatus est, qui annuitatem quindecim librarum ei praebuerunt.[6] Obiit die 13 Aprilis 1665 et in coemeterio Norton Regis inter pauperrimos parochiae suae, ut ipse praeceperat, sepultus est.[1][7] Nepos eius fuit Iohannes Hall (1633–1710), Episcopus Bristoliensis.[1]

Ministerium pastorale et educatio

[recensere | fontem recensere]

Cura parochialis

[recensere | fontem recensere]

Hall bis die Solis, necnon diebus profestis et vesperis, praedicabat, relinquens quindecim volumina sermonum in manuscripto.[8] Catechismum praedicationi praetulit, asserens se plus boni ex catechizatione dierum profestorum quam ex pluribus annis praedicationis expertum esse. Liturgiam e Directorio Cultus Publici (Directory for the Publicke Worship of God) duxit, reiciens Librum Precum Publicarum ut fontem papismi. Anno 1662 cum episcopo Iohanne Gauden de liturgia coram disputavit.[9] Parochia eius inter ducentas et trecentas familias continebat, populo circiter mille quingentorum hominum constans.[10] In emendatione morum, una cum iudice locali tribuno Grevis, medietatem tabernarum cerevisiariarum in Norton Regis inter annos 1655 et 1656 claudere curavit, quod facinus a iuratis comitatus Vigorniensis ut exemplar laudatum est.[11] Viginti infantibus pauperibus et patre orbatis tirocinia instituere conatus est.[12]

Seminarium domesticum

[recensere | fontem recensere]

Insuper Scholae Grammaticae curam gerens, Hall "seminarium domesticum" vel "parvam academiam" in domo sua, fortasse ab anno 1643, instituit. Ibi iuvenes graduatos ad ministerium praeparavit. Inter discipulos eius fuerunt Henricus Feild, Ricardus Serjeant, Iohannes Reynolds, Gulielmus Fincher, Thomas Baldwin, Thomas Avenant, Samuel Shaw, Daniel Shelmerdine, et Iosephus Cooper. Plurimi horum anno 1662 eiectionem elegerunt et postea nonconformismum in regione foverunt.[13]

Bibliothecae

[recensere | fontem recensere]

Hall fuit, ut Wood scripsit, “amator librorum et doctrinae, vitae retiratae et obscurae”. Cum bibliotheca prima Birminghamiensis in schola grammatica instituta esset, multos libros contulit et a fratribus suis plures libros collegit. Postea similem bibliothecam in Norton Regis fundavit; paroecia, eius hortatu et auxilio, aedificium erexit, et Hall omnes libros suos pro usu publico transtulit.[1][14]

Bibliotheca Birminghamiensis una ex primis bibliothecis publicis Angliae habita est, sed, quia origines Puritanas habebat, post Restorationem anni 1660 dissipata est.[1] Bibliotheca Nortoni Regis, cui Hall libros suos legavit, adhuc exstat et circiter 1140 volumina, pleraque saeculi decimi septimi, continet.[14]

Theologia et opiniones

[recensere | fontem recensere]

Presbyterianismus

[recensere | fontem recensere]

Hall fuit Presbyterianus “altus”, qui pro ecclesia nationali stabat et ordinationem presbyterianam contra episcopatum et contra ministros sine vocatione legitima defendit.[5] In opere suo The Pulpit Guarded (1651), argumentis decem et septem probavit personas privatas praedicare sine vocatione non licere.[1]

Controversia de educatione

[recensere | fontem recensere]

In opere suo Histrio-mastix, or A Whip for Webster (1654), Hall respondit libro Academiarum Examen (1654) Iohannis Webster, qui reformationem radicalem universitatum propugnabat. Hall ex positione Aristotelica argumentatus est et systema educationis traditionalis defendit. Debus notavit Hallum ex “positione Aristotelica inflexibili” argumentatum esse.[15] Christophorus Hill opus Vindiciae Literarum (1654), quod eadem de causa scriptum est, “hystericum” appellavit.[16] Alii opponentes Examinis fuerunt Seth Ward et Iohannes Wilkins, qui Vindiciae Academiarum (1654) scripserunt.[1]

Astrologia

[recensere | fontem recensere]

Hall astrologiam acriter oppugnavit, eam in Histrio-mastix associans cum “temperamento Familistico-Aequatore-Magico”. Haec oppugnatio a Keitho Thomas in opere suo Religion and the Decline of Magic notata est.[17]

Sectas radicales

[recensere | fontem recensere]

Hall in multis operibus sectas radicales oppugnavit, inter quas Baptistas, Quakeros, Millenarios, et Monarchistas Quintos. In The Font Guarded (1652) baptismum infantium defendit contra Thomam Collier et Iohannem Tombes. Anno 1651 in Beoley disputationem publicam cum mechanicis Baptistis de baptismo infantium habuit.[18] Anno 1656, mulier quaedam ex secta Quakerorum, Iana Higgs, sermonem eius interrupit, quam parochiani ad magistratus detulerunt et in carcerem coniecta est.[18] In Chiliastomastice Redivivo (1657) opinionem Millenariam refutavit et Monarchistas Quintos, quorum “practicae periculosae” schisma et seditionem in ecclesia et civitate ostendebant, monuit.[1]

Consuetudines populares

[recensere | fontem recensere]

Anno 1660, Hall edidit Funebria Florae, The Downfall of May-games, in quo ludos Maiales et consuetudines populares tamquam reliquias paganas et profanas damnavit. In hoc opere scripsit: “Duo pali Maiales in parochia mea erecti erant, unus furto ablatus, alter a papista professo donatus.”[19]

Opera

[recensere | fontem recensere]
The Font Guarded (1652)

Haec sunt opera praecipua Thomae Hall:[1]

AnnusTitulusArgumentum
1651Wisdoms ConquestTranslatio ex Ovidii Metamorphosibus XIII
1651The Pulpit Guarded with XVII. ArgumentsContra praedicatores sine vocatione
1652The Font Guarded with XX. ArgumentsPro baptismo infantium; contra Collier et Tombes
1653The Beauty of HolinessOpus pastorale ad parochianos directum (editio secunda 1655 cum catechismo brevi)
1654Comarum Ἀκοσμία. The Loathsomnesse of Long HaireContra crines longos et ornatum femineum
1654Centuria SacraRegulae ad intelligendum Scripturas Sacras
1654Rhetorica SacraTropi et figurae in Scripturis Sacris
1654Histrio-mastix. A Whip for WebsterContra Academiarum Examen Iohannis Webster
1655Vindiciae Literarum; the Schools GuardedPro doctrina humanitatis in servitium theologiae
1655Phaetons FollyTranslatio ex Ovidii Metamorphosibus II et Tristibus
1657Chiliastomastix Redivivus, sive Homesus EnervatusContra Millenarios et Monarchistas Quintos
1658A Practical and Polemical Commentary on 2 Tim. iii. iv.Commentarius in Epistulam Pauli ad Timotheum
1658Tὸ ὅλος τῆς γῆς: sive Apologia pro Ministerio Evangelico (Francofurti)Pro ministerio evangelico; Latine scriptum, Anglice translatum a Samuele Shaw ut An Apologie for the Ministry (1660)
1659Samaria's DownfallCommentarius in Oseam XIII, cum impetu in Salomonem Eccles
1660The Beauty of MagistracyExpositio Psalmi 82; scriptum cum Georgio Swinnocke
1660Funebria Florae. The Downfall of May-gamesContra ludos Maiales
1661An Exposition: [Amos, iv–ix.]Commentarius in Amos

Hall etiam autobiographiam manuscriptam reliquit, cui titulus A briefe Narrative of the Life & Death of Mr Thomas Hall late Pastor of Kings-Norton in Worcester-shire, quae in Bibliotheca Dr Williams Londinii asservatur.[20]

Familia

[recensere | fontem recensere]

Pater Thomae Hall fuit Ricardus Hall, pannarius Vigorniensis. Frater eius, Iohannes Hall, vicarius de Bromsgrove, beneficium Norton Regis ei resignavit. Nepos eius fuit Iohannes Hall (1633–1710), filius fratris, qui postea Episcopus Bristoliensis factus est et Magister Collegii Pembrochiae Oxoniensis.[1]

Notae

[recensere | fontem recensere]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Gordon, 1890, p. 91
  2. ↑ Thomas, 2011, abstract.
  3. 1 2 Thomas, 2013, p. 175.
  4. 1 2 3 Thomas, 2013, p. 173.
  5. 1 2 Hughes, 2003, p. 235.
  6. 1 2 Thomas, 2013, p. 191.
  7. ↑ Thomas, 2013, p. 192.
  8. ↑ Thomas, 2013, p. 180.
  9. ↑ Thomas, 2013, p. 177.
  10. ↑ Thomas, 2013, p. 178.
  11. ↑ Thomas, 2013, p. 186.
  12. ↑ Thomas, 2013, p. 189.
  13. ↑ Thomas, 2013, pp. 188–189.
  14. 1 2 Thomas, 2015, p. 47.
  15. ↑ Debus, 2002, pp. 406, 409.
  16. ↑ Hill, 1997, p. 51.
  17. ↑ Thomas, 1973, pp. 436, 446.
  18. 1 2 Thomas, 2013, p. 190.
  19. ↑ Victoria County History, 1913.
  20. ↑ Thomas, 2013, p. 170

Bibliographia

[recensere | fontem recensere]

Nexus externi

[recensere | fontem recensere]
Receptum de "https://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Thomas_Hall&oldid=3963804"