Terra iam pandit gremium
| Terra iam pandit gremium | |
|---|---|
| Numerus | CB 140 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Terra iam pandit gremium” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXL reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis servatum, est celebratio veris reditus et naturae renascentis, quae animum humanum ad gaudium et amorem hortatur. Poeta describit quomodo terra, glacie hiemali soluta, flores et colores iterum gignat, ita ut etiam severitas Catonis tali pulchritudine flecti possit.[1]
Argumentum autem a descriptione amoenitatis vernalis ad lyricum dolorem vertitur in ultima parte, ubi auctor confitetur totum decus mundi sibi inutile videri nisi amasia sua eodem amore ardeat. Carmen structura sua alternationem inter gaudium mundi externi et anxietatem interiorem amantis perfecte exprimit, ritu goliardico usus.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4