Tempus est iocundum
Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.| Tempus est iocundum | |
|---|---|
| Numerus | CB 179 |
| Argumenta | amor |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“Tempus est iocundum” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXXIX reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est celeberrima hymnus vernalis et eroticus qui gaudium iuventutis celebrat. Poeta adventum veris cum desideriis carnalibus coniungit, ubi virgines et iuvenes ad laetitiam communem invitantur dum natura tota floret.[1]
Argumentum carminis per vices alternationem spei et desperationis amantis narrat, qui inter philomenae cantum et puellae negationem exardescit. In hoc textu vis vitalis Veneris et impulsus lascivus animi vernalis clare exprimuntur, facientes hoc carmen unum ex exemplis clarissimis poeseos goliardicae de amore sensuali scriptae.[1]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]In Codice Burano (B, Bayerische Staatsbibliothek, Clm 4660, f. 26r), carmen Tempus est iocundum (CB 179) raras sed notatione praestantes notas musicas praebet. Quamvis Carl Orff hanc melodiam saeculo XX celeberrimam reddiderit, investigatio palaeographica in fontem primarium saeculi XIII intendit ad genuinum motum melodicum recuperandum. Notatio originalis, licet non omnino explicata in omnibus strophis, elementa graphica praebet quae structuram rhythmicam et melodicam indicant; exempli gratia, usus neumarum binarum, sicut clivis in syllaba "de" verbi "gaudete", certum pondus accentus et flexum vocis in contextu syllabico demonstrat. Haec parva signa palaeographica, quae in marginibus vel super textum inveniuntur, fundamentum fuerunt reconstructionibus musicologicis modernis, quae ex anno 1967 (praesertim per Thomam Binkley) motum neumarum cum rhythmicis interpretationibus coniunxerunt. [2]
Structura musica huius carminis, ut ex analysi graphica eruitur, repetit primam partem melodiae in versibus initialibus, dum carmen intercalare (refrain) "Oh oh, totus floreo" et conclusiones stropharum "Iam amore virginali" diversis formis melodicis sed inter se congruentibus exarantur. Palaeographia codicis B in hoc folio demonstrat quomodo melodia non solum sonos singulos, sed totum textus impetum sequatur, ubi repetitio vocabulorum (ut "novus, novus") et exclamationes graphice cum neumis simplicibus sed efficacibus notantur. Haec notatio, quamvis minus complexa quam in aliis codicibus eiusdem aeratis, essentialis est ad intellegendum quomodo carmina rhythmica latina et theodisca (ut strophae ix et x) in eodem contextu manuscripto musice tractarentur. [3]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 155-186.
- ↑ "Tempus est iocundum (cb 179)". Examen apium
- ↑ "Tempus est iocundum (cb 179)". Examen apium
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4