Superbi Paridis leve iudicium
Appearance
| Superbi Paridis leve iudicium | |
|---|---|
| Numerus | CB 99 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Superbi Paridis leve iudicium” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XCIX reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1. Superbi Paridis leve iudicium,
Helene species amata nimium
fit casus Troïe deponens Ilium.
2. Hinc dolens Eneas querit diffugium,
ascendit dubios labores navium,
venit Carthaginem, Didonis solium.
3. Hunc regno suscipit Dido Sidonia,
et plus quam decuit amore saucia
moras non patitur iungi connubia.
4. O Amor improbe, sic vincis omnia,
sic tuis viribus redduntur mollia,
et morti proxima sunt tua gaudia!
5. Eneas igitur egre corripitur
et in Italiam ire precipitur.
quod amans audiens Dido concutitur:
6. «Enea domine, quid est, quod audio?
Didonem miseram dabis exitio?
quam dura premia pro beneficio!
7. Nudum exceperam, egentem omnium;
deos offenderat nostrum conubium.
quid agam, nescio; mors est consilium.
8. «Anna, quid audio, soror dulcissima?
iam volant carbasa ora finitima.
abrumpe miseram lucem asperrima!»
9. † Dido nobilis spreta relinquitur
atque Lavinie thalamus queritur,
et Anna propere pro maga mittitur.
10. «O ensis perfidi, fortiter ilia
mea pertransiens deme suspiria!»
amantes miseri, timete talia![1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen argumentum mythologicum tractat, incipiens a Paridis iudicio et Troiae casu ut praefatione ad historiam Aeneae et Didonis. Poeta narrat quomodo regina Carthaginiensis Troianum heroem susceperit et amore arserit, usque ad fatalem discessum Aeneae in Italiam iussu fati.[1]
In parte finali, carmen planctum Didonis et desperationem eius ante mortem describit, sorore Anna teste, dum auctor lectores de periculis et fragilitate amoris admonet. Textus est exemplum clarum receptionis carminum Vergilii in litteris vagantibus, ubi figura Didonis ut victima improbi Amoris celebratur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4