Stetit puella rufa
| Stetit puella rufa | |
|---|---|
| Numerus | CB 177 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis, lingua Theodisca alta media |
“Stetit puella” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine et Theodisce scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXXVII (177) reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen brevissimum, in sectione amatoria codicis servatum, speciem puellae cuiusdam venustae describit quae sub arbore sedet. In primis strophis auctor colorem tunicae et splendorem faciei puellae extollit, utentis imaginibus florum et lucis quae in poesi lyrica medii aevi saepissime inveniuntur.[1]
In parte ultima, quae bilinguis est, dea Venus apparet et magnam caritatem sive "altum amorem" (Theodisce hohe minne) viro offert. Carmen est exemplum clarum poesis goliardicae ubi elementa popularia et mimesis naturae cum mythologia classica et idealibus amoris cortesis coniunguntur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4