Sophia Schröder

E Vicipaedia
Sophia Schröder partem Sapphus agens, in pittacio cursuali Germanico depicta

Antonia Sophia Ludovica vulgo Antoinette Sophie Luise Schröder (nata die 23 Februarii 1781 Paderbronnae, mortua die 25 Februarii 1868 Monaci) histrio Germanica fuit. Filius eius Gulielmus Smets diurnarius fuit; discipulae eius fuerunt e.g. Elisa Bethge-Truhn et Maria Clauer.

Vita[recensere | fontem recensere]

Actoris Godofredi Bürger filia iam anno 1793 turbae Tyll sese associavit et Petropoli partes Linae modo placito in dramaticulo melodramatico quodam Caroli Ditters de Dittersdorf cui titulus Das rote Käppchen egit. Anno 1795 Revaliae Ioanni Nicolao Smets de Ehrenstein nupsit. Augusto de Kotzebue mediatore anno 1798 Vindobonam ad Theatrum aulicum vocata est. Inde mox Vratislaviam petivit ubi in dramatibus melicis cantare solebat.

Divortio facto Hammoniam iit ad partes tragicas accipiendas: quo genere autem lucide excellebat. Anno 1804 eam in matrimonium duxit Fredericus Schröder cantor. Sophia Hamburgi usque anno 1813 vixit. Fugit autem, cum Ludovicus Nicolaus Davout marescalcus Francicus summus eam puniendam et in Francogallicam transferendam esse censeret. Quoniam Sophia bona patriae amoris inflammata erat. Itinera artibus studendis fecit antequam se rursus Pragae et Vindobonae (anno 1815) a scaenis produceret. Cum Fredericus Schröder naturae concessisset, uxor Gulielmi Kunst histrionis facta est. Divortio altero accepto iterum terras varias visitavit et anno 1831 Monaci ad Theatrum aulicum se inscripsit. Vindobonam vere anni 1836 revidit.

Rude donata est anno 1840. Augustae Vindelicum vitam degit et iterum Monaci. Maioris momenti sunt eius epistulae.[1]

Gravetudo[recensere | fontem recensere]

Constat Sophiam Schröder, realismo neglecto, idealismum rem bonam cecinit proposuit atque ipsa e scaenis demonstravit. Namque ista mulier revera in locis theatricis optime passiones maximas firmare atque artificiose exaggerare potuit.

Ecce partes selectas quas egit: Phaedrae, Medea, Dominae Macbeth, Meropes, Sapphus, Ioannae de Montfaucon (in opere Augusti de Kotzebue) et Isabellae in Friderici Schilleri opere Die Braut von Messina.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Vicimedia Communia plura habent quae ad Sophiam Schröder spectant.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Confer has duas collections: Briefe von Sophie Schröder. 1813-1868. Edidit Heinrich Stümcke. Berolini 1910 / Sophie Schröders Briefe an ihren Sohn Alexander Schröder. Edidit Heinrich Stümcke, Berolini 1916