Solitudo

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Solitudo est status hominis cui relatio cum altero homine abest.

In philosophia sicut existentialista, solitudo occasionem suum proprium esse cognescere potest. Et vita privata vel libertas ad spiritualitatem solitudine protegeri possunt. At saepe causa morbus mentis sicut depressionis vel melancholiae est.

Sententia[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Henricus Ibsen, En folkefiende, Quod Norvegice: Den sterkeste man i verden, det han som står mest alene.

Nexus interni