Sic mea fata canendo solor
| Sic mea fata canendo solor | |
|---|---|
| Numerus | CB 116 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Sic mea fata canendo solor” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXVI reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est celeberrima elegia de amore non reddito, ubi poeta se comparat ad cygnum qui ante mortem canit. In stropha prima, amans dolorem suum describit ut morbum qui colorem vultus et vires corporis eripit, concludens cum tristi repetitione "a morior" quia amatur sed non amatur.[1]
In secunda stropha, tonus carminis vertitur ad spem et desiderium eroticum: poeta declarat se felicitate ipsum Iovem superaturum esse si amata sibi basia et noctem daret. Argumentum exprimit tensionem inter desperationem mortiferam et exultationem sensualem, quae est propria Latinitatis goliardicae et poesis lyricae saeculi XII.[1]
Investigatio critica
[recensere | fontem recensere]In duabus carminis strophis, dolor acerbus ob amorem non redditum cum subito ac ferventi desiderio alternatur. Argumentum cycni, qui sub mortem dulcius canere dicitur, iam a Platone in Phaedone (84E-85B) tractatum est, postea a Cicerone in Tusculanis Disputationibus (I, 73) et a Martiale (XIII, 77) repetitum. Haec imago, qua amans se simili modo ante interitum fatiscentem fingit, in aliis quoque poematibus huius collectionis, ut in carminibus CXXIII et CXLIII, invenitur. Vis vitalis amantis deficit, qui se mori sentit quia caritatem vitare nequit, quod fortasse Ovidianum illud revocant: «Quam si nolim, cogar amare» (Amores, III, 11, 32).[2]
Aditus ad amorem per gradus describitur, alludens ad doctrinam quinque graduum amoris, quae in carminibus LXXII et LXXXVIII pariter occurrit. Quamvis amans vix primis deliciis fruatur, hoc sufficit ad summum desiderium excitandum. Codex Buranus tertiam quoque stropham exhibet, quae in editione critica plerumque expungitur, sed a nonnullis philologis pars genuina carminis habetur. In hac stropha, quae magis ad eroticam descriptionem inclinat, amans puellae ubera et os roseum verbis vividis somniat, ubi desiderium osculi fervidi in flagrantius carmen evadit.[3]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 101-122a.
- ↑ Rossi, 2006, pp. 287-288
- ↑ Rossi, 2006, pp. 287-288
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Rossi, Petrus Victorius, red. ( []). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4