Si quis displiceat pravis
Appearance
| Si quis displiceat pravis | |
|---|---|
| Numerus | CB 192 |
| Argumenta | alcoholismus, alea, conviviality |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“Si quis displiceat pravis” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXCII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1. Si quis displiceat pravis, non sollicitetur;
Cum non sit pravus, nemo placere potest.
2. Opto placere bonis, pravis odiosus haberi;
Namque solent odio semper habere bonos.[1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen brevissimum, in sectione potoria et satirica codicis positum, ethicam goliardicam de integritate morum exponit. Auctor breviter affirmat hominem probum non debere anxium esse si malis hominibus displiceat, cum diversitas naturae inter bonos et pravos amicitiam prohibeat. In his distichis, poeta exprimit voluntatem suam placendi tantum viris honestis, percipiens odium pravorum tamquam testimonium propriae virtutis.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4